The Revenant

Alejandro González Iñárritu, 2015

Zoon van weduwnaar wordt vermoord en vader neemt wraak. Dat is de ultrakorte samenvatting van The Revenant.

Ik ben opgegroeid met de Kleine-Huisboeken van Laura Ingalls. Dan heb ik het niet over de suikerzoete EO-serie die er later van werd gemaakt, maar over een verslag van het harde leven in de onontgonnen gebieden van Amerika, toen nog goeddeels bevolkt door Indianen. Over het leven op, en van het land, hoe je ahornsiroop uit de bomen tapt en hoe je in de winter overleeft door wat je in de zomer hebt gejaagd en ingemaakt. Ik heb het altijd jammer gevonden, die serie, want daardoor hebben veel mensen de boeken niet gelezen.

De film speelt zich af in dezelfde tijd. Hugh Glass heeft een tijd tussen de Indianen geleefd tot hij, terwijl de rest van het kamp ook werd uitgemoord, zijn vrouw voor zijn ogen doodgeschoten zag worden. Nu verdient hij samen met zijn halfbloed-zoon zijn geld als pelsjager. Door een gevecht met een beer raakt Glass zwaargewond, en wanneer zijn zoon wordt vermoord door een collega-jager en Glass zelf voor dood wordt achtergelaten wil hij wraak – maar hij moet eerst zien te overleven in zijn eentje, terwijl hij nauwelijks kan lopen of praten.

The Revenant (wat zoveel betekent als ‘iemand die is teruggekeerd na een lange afwezigheid of uit de dood’) is een rauwe, realistische film. Het is geen typische Western met cowboys tegen Indianen, maar het relaas van een overlever die zich, soms letterlijk, staande moet zien te houden in woeste uitgestrekte gebieden met wilde dieren en maar een handjevol mensen. Het is geen film voor tere zieltjes: alles wat er gebeurt is genadeloos opportunistisch en zonder de principes die we er nu, door de luxe en relatieve veiligheid van een dichtbevolkte samenleving, op nahouden. Dieren zijn er om – desnoods rauw – op te eten en je warm te laten houden door hun vacht, als Glass’ paard doodgaat en hij heeft geen plek om te overnachten in de ijzige kou trekt hij de organen eruit en slaapt in de lege romp.

Na het succes van Birdman werkten Iñárritu en Lubezki (die verantwoordelijk was voor de fenomenale montage van Birdman) weer samen, maar The Revenant onderscheidt zich niet door lange shots, maar door beelden van imponerend weidse landschappen en mooie close-ups. De normaal zo welbespraakte en knappe DiCaprio praat in de film nauwelijks, is lelijk, vuil en gehavend en overtuigt volledig als introverte en gefocuste overlever. Ook de film is ingetogen, er was genoeg gelegenheid voor sentiment maar dat wordt nergens uitgebuit.

De film duurt twee uur en drie kwartier, maar dat is het helemaal waard. The Revenant is genomineerd voor maar liefst 12 Oscars en het zou me niks verbazen als zowel Iñárritu als DiCaprio er eentje mee naar huis neemt op 28 februari.
Latere toevoeging: niet alleen Iñárritu (beste regie) en DiCaprio (beste hoofdrol) wonnen er inderdaad een, ook Lubezki won een beeldje voor de beste cinematografie.

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.