The Wailing / Gokseon (2016)

Regie: Na Hong-Jin

Jong-goo, een nogal oenige politieman in een klein plaatsje, wordt naar een plaats delict gestuurd. Daar treft hij met zijn collega’s een bloederige puinbak, een raar uitziende met bloed besmeurde geboeide man en een man die maar blijft schreeuwen dat hij het niet gedaan heeft aan. Wat er is gebeurd is een raadsel dat tijdens de film ontrafeld zal worden.

LET OP: deze film is niet voor dierenliefhebbers! Als je ‘m toch perse wil zien, schuif dan rond 01:08 even vooruit naar minimaal 01:11. Het is geen sleutelscène, dus dat kun je veilig doen. Ook verderop in de film, tijdens de uitdrijvingsscène op het plein, zitten een paar dieronvriendelijke momenten.

Ik ben verwend als het gaat om Aziatische horrorfilms, denk aan Japanse klassiekers als Ringu (The Ring), Chakushin Ari (One Missed Call), Honogurai mizu no soko kara (Dark Water) of het totaal geflipte Tokyo Gore Police en Koreaanse hoogstandjes als #Alive, Gonjiam, Train to Busang, en meer recent de Kingdom-reeks en de prequel-speelfilm (Ashin of the North). Toen ik The Wailing in een must-see lijstje tegenkwam waren mijn verwachtingen dus ook hoog.

De film duurt maar liefst tweeënhalf uur. Hoewel de eerste paar minuten leuk zijn (ook om gewoon toeristje te spelen) is het eerste uur onevenwichtig: het slingert tussen flauwe lolligheid en ernst in een eindeloos trage opbouw met een verhaallijn die alle kanten op zwabbert. De politiemannen zijn zulke klungelige piepmuizen dat het ongeloofwaardig is, zelfs in een film moeten politiemensen toch aan wat minimale eisen voldoen zoals daadkracht en moed. Pas na een uur begint het iets stabieler te worden. Iets, want het blijft nog steeds een warboel.

De Aziatische acteerstijl is vaak theatraler en dramatischer dan we gewend zijn en dat wist ik vooraf, maar hier stoorde het me regelmatig, vooral de overdaad aan hysterisch gegil van vrouwen én mannen. De enige die zelfs in dramatiek overtuigde was Hwan-hee Kim, die de dochter van politieman Jong-goo speelt. Ook het camerawerk, vooral in kleine ruimtes, liet te wensen over met rare kadrering, rare hoeken, onnodige close-ups. De overgangen in de montage waren niet altijd volgbaar, en wat wat mij betreft echt strafbaar gesteld zou moeten worden is het achterstevoren weergeven van een fragment ‘omdat het mooier werkt’: je ziet het altijd aan de manier waarop ogen draaien of knipperen (op ca 55:54).

Hoewel er liters bloed worden vergoten vond ik het met de gore wel meevallen, er gebeurt op dat vlak weinig spectaculairs (al kan het ook zijn dat ik door de vele gore fests wat afgestompt ben). Ik had eigenlijk gehoopt op wat subtiele gezichtsveranderingen, daar kan ik echt kippenvel van krijgen. Helaas komt dat maar één keer voor en niet subtiel. Ik ben nergens bang geweest.

Het laatste half uur waarin naar het einde toegewerkt wordt is bezaaid met twists, die of te vroeg weggegeven worden waardoor het geen twist meer is, of niet kloppend zijn met de rest van het verhaal. Er worden zelfs last minute pogingen tot maatschappijkritiek gedaan die als een druppel water in een hete pan verdampen. Ik ben de film doorgekomen door te kijken naar de manier waarop de Koreanen bijvoorbeeld een uitdrijvingsritueel laten zien en omdat ik echt zeker wilde weten of ik ‘m kon afraden.

Ik weet het zeker.

Ik kijk nooit op IMDb voor het kijken en het schrijven om een open mind te houden. Nu ben ik klaar met schrijven en dus kijk ik, en ben verbaasd: meestal zijn we het redelijk eens, nu helemaal niet: de film krijgt op IMDb maar liefst een 7,5. Daar begrijp ik echt niets van. Ik hou van films met een twist en kan best aardig na- en doordenken, maar als ik toch iets heb gemist laat het me dan vooral weten in de comments.

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.