Madonna’s eerste film was niet, zoals veel mensen denken, Desperately Seeking Susan, maar een bizarre – en bizar slechte – low budget film.
Hoewel Madonna op school en later tijdens haar studie aan de University of Michigan uitstekende resultaten haalde, brak ze haar studie voortijdig af en verhuisde in 1978, twintig jaar oud, van haar geboorteplaats Bay City, Michigan naar New York City. Daar had ze allerlei baantjes, terwijl ze danslessen volgde en achtergronddanseres was voor verschillende artiesten. In 1979 vormde ze met muzikant Dan Gilroy (haar toenmalige geliefde), Ed Gilroy en Angie Smit haar eerste bandje, The Breakfast Club (niet vernoemd naar de film, die zou pas uitkomen in 1985) waarin ze drumde, zong en gitaar speelde. Er is in 2019 een documentaire over deze periode uitgekomen van Guy Guido, met veel archiefmateriaal: Madonna and The Breakfast Club. Klik hier voor de trailer en klik hier om te zien waar je de documentaire kunt zien. Je kunt ook hier klikken om een aantal van hun nummers te horen – een veel punkier geluid dan dat van Right on Track, waar de band later, in een andere samenstelling, een enorme hit mee zou scoren.
Terug naar die bizarre film.
Rond diezelfde tijd zocht Stephen Jon Lewicki naar een beginnend actrice voor zijn zelfgeschreven, onafhankelijke film A Certain Sacrifice. Madonna, die de eindjes nauwelijks aan elkaar kon knopen en op dat moment haar huur niet kon betalen, schreef een brief van drie kantjes en kreeg de rol, waar ze maar $ 100,- voor betaald zou krijgen. Ze werd aangenomen. De opnamen van de film vonden plaats tussen 1979 en 1980, maar werd toen nog niet uitgebracht.
Pas toen Madonna in 1985 definitief was doorgebroken bracht Lewicki de film uit – de slimmerik. Madonna probeerde tevergeefs de rechten van Lewicki te kopen en de film te verbieden, waarop Lewicki haar uitnodigde om de film, die ze nog niet gezien had, te bekijken. Volgens hem stormde ze na het zien van de film met een blik vol afgrijzen zijn appartement uit, terwijl ze ‘fuck you!’ schreeuwde. Andersom sprak Lewicki altijd vol lof over Madonna. Hij vertelde zo vaak hij maar kon hoe hij Madonna ‘ontdekt’ had, en hoezeer hij onder de indruk was van het feit dat ze een brief van drie kantjes had geschreven voor een rol waar ze maar $ 100,- mee kon verdienen. Ook zei hij over haar: “That woman has more sensuality in her ear than most women have anywhere on their bodies.”
Toen de film uitkwam op video, vlogen er in de eerste week 50.000 over de toonbank, maar critici claimden dat de enige reden daarvoor was dat Madonna de hoofdrol speelde.
De film, die een uur duurt, gaat over Bruna die allerlei ingewikkelde seksueel getinte avonturen beleeft, en uiteindelijk een verkrachter ontvoert waar ze met haar ‘love slaves’ een satanisch ritueel op uitvoert waarna ze wordt ingesmeerd met bloed. Mocht je na het lezen van dit enorm inspirerende plot toch de film nog integraal willen zien kan dat hier:
