Regie: Campos/Neugebauer/Rafaeli
Schrijfster Aggie Wiggs woont in een groot huis in een rustige gemeenschap, als ze een nieuwe buurman krijgt: de rijke vastgoed-erfgenaam Nile Jarvis, die ervan wordt verdacht zijn vrouw te hebben vermoord maar er nooit voor veroordeeld is. Zeer tegen Aggie’s zin ontwikkelt zich een merkwaardige vriendschap. Hoewel, vriendschap – het is eerder een levensgevaarlijk strategisch duel.
Het verhaal achter de achtdelige miniserie werd bedacht door de nog relatief onbekende Gabe Rotter, en is geïnspireerd door de beruchte Amerikaanse vastgoed-erfgenaam Robert Durst, die jarenlang in verband werd gebracht met verdwijningen en moorden.
De psychologische thriller is allesbehalve een platte true crime‑exercitie, maar zit slim in elkaar, heeft flink wat onverwachte wendingen en verrassende dialogen. Gaandeweg word je er net als Aggie in meegesleept, en vraag je je voortdurend af of Nile het nou heeft gedaan of niet – en zelfs als je weet hoe het zit, blijft het spannend. De personages, die elk een belangrijke functie hebben in het schaakspel, zijn goed uitgewerkt en hun keuzes volgbaar.
Claire Danes is sterk als Aggie (mits je het veel te vaak trillende lipje negeert) en ook de overige cast levert prima werk af: Jonathan Banks (Breaking Bad) is zoals altijd geweldig, David Lyons maakt ondanks zijn korte screentime indruk en Brittany Snow – die oorspronkelijk bekend is van lichte films als Hairspray en Pitch Perfect – laat zich hier van een heel andere, en sterke kant zien. Toch is het is Matthew Rhys die de show steelt als Nile: uiterst charismatisch en charmant, maar direct bij de eerste kennismaking voel je de intense dreiging die van hem uitgaat. Het grote contrast met bijvoorbeeld zijn rol als de relatief zachtaardige Philip Jennings in The Americans bewijst dat hij een uitzonderlijk goed acteur is.
Ooit vroeg ik een man aan de telefoon, terwijl we een afspraak maakten op een verlaten plek, of hij tot moord in staat was – als vrouw moet je dat toch altijd even checken. Tot mijn verbazing antwoordde hij: “Ja. Jij toch ook? Dat zijn we allemaal, onder bepaalde omstandigheden.” Daar moest ik over nadenken, en ik kon me inderdaad situaties voorstellen, zoals wanneer iemand een dierbare pijn zou doen. Alleen leven we in een goed functionerende rechtsstaat, waardoor we ons zelfbeheersing kunnen permitteren. Ik moest er tijdens het kijken naar deze serie toch aan terugdenken. In een van de afleveringen zie je dat de oorspronkelijke titel van Aggie’s boek The Beast and Me was. Het ‘and’ is doorgestreept, en vervangen voor ‘in’. Dat is door de makers ook nog eens mooi onderstreept tijdens de laatste scène. Aggie en Nile praten terwijl de camera in close-up op Nile’s gezicht staat, waardoor hij ons recht aankijkt en het ook tegen ons lijkt te hebben – of kijken we misschien in de spiegel? We plaatsen ‘het kwaad’ graag buiten onszelf, maar dragen het allemaal in ons…
Deze serie op IMDb
De serie is te zien op Netflix
