Als de nieuwe generatie een aflevering van de originele Charlie’s Angels (1976-1981) zou kijken, zouden ze het misschien genderrolbevestigend of seksistisch vinden door alle scènes met schaarsgeklede vrouwen en seksuele verwijzingen, maar destijds was Charlie’s Angels eigenlijk heel feministisch. Hieronder alles over de serie, die een hele generatie heeft beïnvloed.
Het ontstaan: The Alley Cats
Casting
Een raket wordt gelanceerd
Trouble in paradise
Het tweede seizoen – nog steeds aan de top
Het derde seizoen – het kantelpunt
Het vierde seizoen – onderweg naar het einde
Het vijfde seizoen – de stekker eruit
Hoe het de drie originele Angels verging
Het ontstaan: The Alley Cats
Aaron Spelling en Leonard Goldberg vormden een van de meest succesvolle productieduo’s, dat toen al de The Rookies (1972–1976), Chopper One (1974), S.W.A.T. (1975–1976) en Starsky & Hutch (1975-1979) had afgeleverd. In die jaren werden films en series gedomineerd door mannen, maar Spelling en Goldberg voelden aan dat de tijden aan het veranderen waren.In 1974 bedacht het duo The Alley Cats, over Alison, Lee en Catherine (vandaar de naam, Al-Lee-Cat), drie mooie vrouwelijke detectives.
Actrice Kate Jackson was toen net 25 en had een vaste rol in een van hun series, The Rookies. Daarnaast had ze in een van hun tv-films, Satan’s School for Girls (1973) gespeeld. Goldberg zag een rijzende ster in haar en koos haar om de nieuwe serie te dragen. Spelling en Goldberg pitchten het idee aan de ABC-programmeurs, die antwoordden dat ze het het slechtste idee ooit vonden. Het duo gaf niet op, zeker toen kort daarop bleek dat het echtpaar Natalie Wood en Robert Wagner iets voor ze zou kunnen betekenen.
Het echtpaar Wood/Wagner had net in een tv film, The Affair (1973) gespeeld. Kennelijk verwachtten ze niet veel opbrengsten, want in hun contract werd vastgelegd dat ABC $ 25.000,- zou betalen voor het eerstvolgende script dat hun productiebedrijf, Rona Productions, in samenwerking met Spelling en Goldberg zou ontwikkelen en ze 50% van de opbrengsten zouden krijgen van de eerstvolgende pilot die Spelling en Goldberg zouden verkopen. Goldberg pitchte The Alley Cats aan potentieel zakenpartner Robert Wagner, die het ook een verschrikkelijk idee vond – maar hij zei erachteraan: “Jullie hebben er verstand van, dus OK.” Nu Wood en Wagner ook aan boord waren, legden Spelling en Goldberg het idee opnieuw voor aan ABC met het verzoek een script te mogen ontwikkelen, maar weer werd het afgeschoten. Niet voor lang: in 1975 kreeg ABC een nieuw hoofd programmering, Fred Silverman, die net CBS uit het slop had getrokken. Silverman was geintrigeerd door een nieuwe trend: actieseries met sterke vrouwelijke hoofdrollen zoals Police Woman met Angie Dickinson en The Bionic Woman met Lindsay Wagner, iets wat destijds als feministisch werd gezien. Silverman gaf wél groen licht om een pilot te ontwikkelen van Alley Cats met Kate Jackson in de hoofdrol.
Jackson, Spelling en Goldberg sloegen aan het brainstormen. Jackson zag toevallig de telefoon-speakerbox op het bureau staan, en stelde voor dat de drie vrouwen hun opdrachten via de telefoon kregen. Iets vergelijkbaars gebeurde toen ze een naam moesten kiezen: Kate zag een olieschilderij aan de muur hangen, en bedacht dat de serie Harry’s Angels zou kunnen heten. Alleen, tegelijkertijd liep er een andere serie die Harry O heette (1973-1976 met David Janssen). Twee Harry’s zou een beetje veel worden, dus het werd Charlie’s Angels.
Casting
Kate zou oorspronkelijk de hoofdrol spelen, die van Kelly Garrett. De rol was ook voor haar geschreven, maar toen ze het script las wilde ze toch liever de rol van de meer analytische Sabrina Duncan. Toen moesten de rollen van Kelly en Jill Munroe nog vervuld worden.
Kate had ooit Farrah Fawcett en haar man, Lee Majors (die destijds bekend was uit de serie The 6 Million Dollar Man) ontmoet op een Hollywoodfeestje en vond ze het mooiste stel dat ze ooit had gezien. Farrah, oorspronkelijk model, deed op dat moment tv commercials en kleine rolletjes in tv series, waaronder Harry O en The Six Million Dollar Man. Spelling had Farrah kort daarvoor gecast in een klein rolletje als stewardess in Murder on Flight 502 (1975) en was ook onder de indruk van haar. Hij kende haar ook privé, omdat Lee Majors en zij tennisten met Spelling en zijn vrouw, Candy.
Omdat Sabrina bruin haar had en Jill blond was, zou Kelly Garrett een roodharige moeten zijn (gelukkig zei Goldberg hier later met enige zelfspot over: “Ja, zo diepzinnig waren we toen.”) Die was lastig te vinden. Via-via kwamen ze uiteindelijk toch weer uit bij een brunette, Jaclyn Smith die oorspronkelijk was opgeleid als danseres. Haar auditie was heel slecht. Robert Wagner – die voor 45% eigenaar was van Charlie’s Angels – zorgde ervoor dat ze een tweede kans kreeg, omdat hij met haar werkte in Switch (1975-1978) en had gezien dat ze het tijdens echte opnames op de set wél heel goed deed. Ze werd aangenomen. Ook de andere twee vrouwen waren enthousiast, en het klikte meteen tussen hun drieën.
Nu resteerde nog de rol voor de stem van Charles ‘Charlie’ Townsend. Oorspronkelijk was Gig Young, die in 1970 een Oscar had gewonnen voor zijn rol in They Shoot Horses, Don’t They? (1969) gecast, maar die bleek op dat moment te worstelen met een flink drankprobleem. Hij werd vervangen voor John Forsythe (die later het bekendst zou worden als Blake Carrington in Dynasty).
Als laatsten kregen David Doyle en David Ogden Stiers vaste rollen, respectievelijk die van John Bosley, de zakenpartner en Scott Woodville, de persoonlijk advocaat van Charlie. Een van de gastrollen in de pilot zou vertolkt worden door de toen nog onbekende Tommy Lee Jones.
Toen ABC het beeldmateriaal zag van de eerste draaidag, wilden ze Jaclyn Smith ontslaan omdat ze niet goed genoeg was. Spelling en Goldberg hielden voet bij stuk, en uiteindelijk mocht Jaclyn voorlopig aanblijven in de hoofdrol. De pilot zelf zorgde ook voor controverse binnen ABC: Silverman zag het helemaal zitten, maar ABC-president Fred Pierce zag Charlie’s Angels als risico, omdat een actieserie naar zijn mening niet gedragen kon worden door drie vrouwen. Spelling en Goldberg haalden Pierce uiteindelijk over, en op 21 maart 1976 werd de pilot uitgezonden als tv film. Er zouden meer dan 30 miljoen mensen kijken. Op de schaal van Nielsen haalde de film een aandeel van 49% – een aandeel dat normaalgesproken alleen gehaald werd met grote evenementen als de Super Bowl.
De serie was een feit, alleen werd wel besloten om het personage dat werd gespeeld door David Ogden Stiers eruit te halen. Die hoefde niet lang te treuren: vanaf 1977 had hij een vaste rol in het minstens even succesvolle M.A.S.H.
Een raket wordt gelanceerd
In de tussentijd had de agent van Farrah een voorstel van Pro Arts gekregen om een poster van haar te laten maken, los van de serie. Er volgde een shoot bij haar thuis met fotograaf Bruce McBroom. Farrah deed haar eigen haar (de highlights waren het gevolg van citroensap en de zon) en make-up. Na afloop zocht ze de beste 40 foto’s uit, waar er uiteindelijk één van werd gekozen: een foto van Farrah in een rood badpak van Norma Kamali. In juli 1976 – de serie was nog in productie en zou in het najaar in première gaan – werd de poster in de handel gebracht. Het zou de best verkochte poster ooit worden (onder meer omdat haar tepels te zien waren) en werd zo beroemd dat -ie een eigen wiki-pagina heeft. Dat was natuurlijk, al was het onbedoeld, uitstekende publiciteit voor de serie.
Toen de serie eenmaal van start ging op 22 september 1976 brak er al snel een ware Angels-mania uit. De actrices werden overal uitgenodigd en stonden op alle covers tot Time Magazine aan toe. De fanmail stroomde binnen – de meeste fanmail was voor Farrah.
Critici noemden de serie ‘jiggle tv’ en feministes gingen los met termen als ‘sexploitation’, omdat ze het zagen als een oppervlakkige serie met een focus op bloot. Daarmee werd voorbij gegaan aan het feit dat er wél drie vrouwen in de hoofdrol zaten die ook nog sterke, onafhankelijke personages vertolkten, waarmee de boodschap werd afgegeven dat je als meisje en vrouw alles kon worden wat je wilde*. De seksualisering was de kennelijk de prijs die destijds betaald moest worden om zoiets te kunnen doen en zulke kijkcijfers te halen.
Trouble in paradise
Omdat Kate oorspronkelijk de hoofdrol zou vertolken en betrokken was geweest bij de totstandkoming, werd ze als eerste genoemd in de credits en verdiende twee keer zoveel als haar beide collega’s: $ 10.000,- per week en haar collega’s elk $ 5.000,-. Er was veel aandacht voor de Angels, inclusief merchandise met actiefiguurtjes, maar het was Farrah die de meeste publiciteit kreeg. Ze had een ontwapenende uitstraling, waardoor vrouwen én mannen dol op haar waren. Alle vrouwen wilden hun haar zoals zij en er waren lookalike wedstrijden, en voor mannen was ze het sekssymbool van de zeventiger jaren. Het was ook haar idee om de drie detectives zonder bh’s door het leven te laten gaan, zoals destijds geïntroduceerd werd op de Parijse catwalks.
De vrouwen werkten keihard met draaidagen van soms 14 uur, daarnaast werden ze geacht in de weekenden allerlei publiciteitsklussen te doen. Van Farrah werd het meest gevraagd omdat ze het populairst was, en ze raakte uitgeput. Daarnaast had ze nog een extra handicap: haar man, Lee Majors, vond het maar niks allemaal. Hij eiste bijvoorbeeld, dat er een clausule in haar contract opgenomen zou worden dat ze elke avond op tijd thuis zou zijn om voor hem te koken. Hij had lange draaidagen voor The Six Million Dollar Man (waar hij overigens $ 50.000,- per week mee verdiende) en verwachtte een vrouw die voor hem zou zorgen. Hij wilde dan ook niet hebben dat ze een tweede seizoen zou doen. Daarbovenop gaf Farrah aan dat ze zich liever wilde gaan richten op een filmcarrière. Er volgde juridisch getouwtrek, stevige contractonderhandelingen en verschillende voorstellen, maar ze kwam niet terug in het tweede seizoen. Uiteindelijk werd in de rechtbank besloten dat ze nog wel een aantal gastoptredens zou doen in latere seizoenen, naar het schijnt voor $ 150.000,- per keer.
Het tweede seizoen – nog steeds aan de top
Actrice Cheryl Ladd, die ook met Kate in Satan’s School for Girls had gespeeld, werd toegevoegd aan de cast als het jongere zusje van Jill, Kris. Het was een lastige start voor haar, ook omdat de drie originele Angels heel hecht waren geworden, maar ze maakte er het beste van door bijvoorbeeld op te komen dagen in een t shirt met Farrah Fawcett-Minor erop (Farrah droeg destijds de achternaam van haar man achter de hare, Fawcett-Majors). Kate accepteerde Cheryl niet en Jaclyn wilde geen partij kiezen, waardoor er spanningen op de set ontstonden, maar David Doyle (Bosley) bleek een grote steun voor Cheryl zodat het toch werkbaar bleef. Ondertussen accepteerde het publiek Cheryl wél en bleven de kijkcijfers torenhoog.
Het derde seizoen – het kantelpunt
Het derde seizoen startte met een grote verrassing: Farrah/Jill kwam terug. Het waren de gastoptredens die deel uitmaakten van de overeenkomst. Ingewikkeld, want Farrah wilde eigenlijk niet meer, maar iedereen was dolblij om elkaar weer te zien. Dat was niet de enige uitdaging. Ook Kate had filmambities en kreeg de rol van Joanna in Kramer vs Kramer (1979) aangeboden. Die kon ze niet aannemen, omdat ze onder contract was voor Charlie’s Angels. Ze moest met lede ogen aanzien hoe de film uiteindelijk vijf Oscars zou winnen, waarvan één voor Meryl Streep in de beste bijrol – die van Joanna. Dat zorgde voor een keerpunt voor Kate: ze vond de scripts niet uitdagend meer, daarnaast waren de kijkcijfers aan het dalen. Ze had er genoeg van, dus ze verliet de serie na het derde seizoen.
Het vierde seizoen – onderweg naar het einde
Voor het vierde seizoen moest er dus weer een nieuwe Angel gevonden worden. Er stonden meer dan vijfduizend vrouwen op de longlist, waaronder Michelle Pfeiffer, Connie Sellecca, Shari Belafonte en Barbara Bach. Uiteindelijk kozen de makers voor de toen nog onervaren Shelley Hacks, die bekend was van Revlons Charlie-commercials, in de rol van nieuwkomer Tiffany Welles, net afgestudeerd aan de politieacademie in Boston. Haar personage was niet erg goed uitgewerkt en het klikte niet op de set: volgens de kostuumontwerper van de serie, Nolan Miller, uitte ze haar onzekerheid door onaangenaam te zijn in de omgang. Ook het publiek was niet gecharmeerd van haar en steeds minder met de serie, en de kijkcijfers daalden nog verder. Zelfs Farrah’s gastoptredens zorgden niet meer voor een piek.
Het vijfde seizoen – de stekker eruit
Toen het vijfde seizoen startte, was dat zonder Shelley Hacks en moest er dus wéér een nieuwe Angel aantreden. Daarbovenop kondigde Jaclyn Smith, de laatste van de oorspronkelijke Angels, aan dat het vijfde seizoen haar laatste zou worden.
Ironisch genoeg was de nieuwe Angel een roodharige: Tanya Roberts. Opgegroeid in The Bronx was ze een totaal ander type dan de overige en eerdere castleden, volgens de makers wat meer ‘straat’ en ‘urban’. Haar collega’s Cheryl en Jaclyn vertelden over haar dat ze grof, direct, heel enthousiast en grappig was en een harde werker. Ze vond het ook niet vervelend om weinig kleren aan te hebben, wat de makers goed uitkwam: om de kijkcijfers omhoog te krijgen moesten de dames weer zoveel mogelijk in bikini rondhuppelen.
Het mocht allemaal niet baten: ze liepen een achterstand op door een drie maanden durende acteursstaking en hun tijdslot werd verzet naar de zondagavond tegenover de succesvolle series Archie Bunker’s Place en CHIPs. Hoewel de seizoensstart goed werd bekeken, knalden de kijkcijfers daarna alsnog naar beneden. Op 21 februari 1981 besloot de zender een pauze in te lassen. Dat voelde voor de twee ‘oudste’ Angels, Jaclyn en Cheryl, als het einde en een opluchting, maar nee: in juni 1981 kreeg de serie z’n oude tijdslot op de woensdagavond weer terug. Vier nieuwe afleveringen moesten het opnemen tegen herhalingen van de eerdere, succesvollere seizoenen op andere zenders en sterkere programma’s. Na de vierde aflevering werd de stekker er definitief uitgetrokken. De enige die er niet blij mee was, was nieuwkomer Tanya Roberts, die had gehoopt op haar doorbraak in de ooit zo mega-succesvolle serie.
Hoe het de drie originele Angels verging
Farrah Fawcett en Lee Majors gingen in 1979 uit elkaar en scheidden in 1982. Hoewel ze altijd zou blijven werken, kwam de succesvolle filmcarrière waar Farrah op had gehoopt niet van de grond, al won ze een Emmy voor de tv film The Burning Bed (1984). In 2006 werd er darmkanker bij haar vastgesteld, waar ze in 2009 aan overleed, 62 jaar oud.
Ook Kate Jackson bleef na Charlie’s Angels voldoende werk krijgen, maar ook voor haar kwam de droom van een succesvolle filmcarrière niet uit. In 2007 zei ze Hollywood definitief vaarwel. Naar het schijnt woont ze sinds eind negentiger jaren op een boerderij in Virginia en leeft een uitermate teruggetrokken leven. Ze was in augustus 2023 voor het eerst in jaren in het openbaar te zien, omdat ze aanwezig was op het huwelijk van Jaclyn Smiths zoon Gaston. Ze is nu 75.
Jaclyn Smith, de enige Angel die er alle vijf seizoenen bij was, heeft misschien wel het meeste werk gehad al zat een filmcarrière er bij haar ook niet in. De vele series en tv-films waar ze in speelde waren geen toppers, maar scoorden wel net even wat hoger dan die van haar collega-Angels. Ze is ook de enige die nog steeds werkt, op het moment van schrijven 78 jaar oud maar heeft net weer vier gastoptredens gedaan in de succesvolle CW-serie All American.
Leuk weetje: Cheryl Ladd kon ook aardig zingen. Na het tweede seizoen bracht ze een naar zichzelf vernoemde plaat uit, waarvan de single Think it over verschillende hitlijsten bereikte. Op dezelfde plaat stond I Know I’ll Never Love This Way Again, dat een jaar later ook werd uitgebracht door Dionne Warwick op haar debuutalbum Dionne en toen wél een hit werd. Een ander nummer van de plaat, Walking in the Rain, werd in Japan gebruikt onder de closing credits.
Klik hier voor de originele opening- (met de stem van John Forsythe) en closing credits
Klik hier voor het weerzien tussen Kris (Cheryl Ladd) en haar zus Jill (Farrah Fawcett), een van Farrah’s verplichte gastoptredens
*) Meer weten over het belang van evenredige representatie in de media? Lees dan het artikel over films, series en genderrollen.
Primaire bron: TV Tales: Charlie’s Angels Uncovered
