Regie: Bryan Bertino
Polly (Dakota Fanning) is in de dertig en woont alleen in een huis dat ze huurt van haar zus Lainie, waar ze een gespannen relatie mee heeft. Ze zoekt naar richting in haar leven: ze zorgt niet goed voor zichzelf, heeft een baan waar ze geen plezier in heeft en twijfelt of ze weer wil gaan studeren. Ook kampt ze met onverwerkt verdriet door het overlijden van haar vader, maar ze heeft moeite zich kwetsbaar op te stellen. Op een avond krijgt ze een doos, waar ze drie dingen in moet doen: iets wat ze haat, iets wat ze nodig heeft en iets waar ze van houdt. Doet ze dat niet, dan sterft ze.
De film begint veelbelovend met een strakke vormgeving. Technisch zit het allemaal prima in elkaar, met her en der echt enge momenten (ik ben een doorgewinterde horrorfan, maar gedoe met telefoons en spiegels blijven mijn zwakke plek). Helaas: hoe verder de film vordert, hoe duidelijker wordt dat de vorm en de schrikeffecten voorrang hebben gekregen op de inhoud.
Vicious is de vijfde film die is geschreven en geregisseerd door de Texaanse Bryan Bertino. Hij brak in 2008 door met The Strangers, maar heeft sindsdien niet anders dan matig ontvangen films afgeleverd. The Dark and the Wicked (2020) had sterke momenten, maar er was kritiek op de structuur en de thematische helderheid.
Vicious past in dat patroon: een sterk concept dat niet volledig benut wordt. De omstandigheden van Polly, met thema’s als trauma en rouw, hadden een prachtige lading kunnen geven aan de drie dingen die ze in de doos moest doen. Het had haar kunnen dwingen de confrontatie met zichzelf en haar verdriet aan te gaan, zoals The Babadook (2014) dat zo indrukwekkend deed – maar nee, die kans wordt niet gepakt. Sterker nog: de entiteit vertelt Polly wat ze in de doos moet doen.
Hoewel Polly en haar levensuitdagingen schetsmatig worden neergezet, is de kennismaking met haar te kort, waardoor je je niet voldoende met haar kunt verbinden en later dus niet goed met haar mee kunt leven. Als iemand die zelf veel tatoeages heeft, stoorde ik me er ook aan dat Polly’s armen vol inkt zitten: het is binnen deze context een gemakzuchtige manier (wat ook wel lazy character coding wordt genoemd) om duidelijk te maken dat Polly een beschadigd en zoekend mens is, maar dat is anno 2025 echt een achterhaald stereotype. De bijpersonages (de zus, het nichtje, de collega’s) zijn niet uitgewerkt, en de entiteit die de doos beheerst heeft helemáál geen backstory. Ook de spanningsboog is uitermate wankel: je wordt heen en weer geslingerd tussen opdrachten die wel of niet voltooid zijn, en het switchen tussen realiteit en hallucinatie is één keer vervreemdend maar wordt daarna een kunstje. Na een tijdje wordt het geslinger vooral vermoeiend. Op meerdere momenten had een climax kunnen ontstaan, maar de film gaat daar in meer dan één opzicht aan voorbij en het einde is onbevredigend.
Dakota Fanning doet wat ze kan, maar zelfs zij kan niet verhullen dat het script haar weinig houvast geeft. Haar acteerwerk is intens, maar zonder een solide achtergrond voor Polly blijft het bij losse flarden emotie – véél emotie.
Vicious is technisch goed verzorgd en bevat een paar ijzersterke, echt enge scènes, maar wordt niet gedragen door een sterk verhaal. Na het zien van de film bleef bij mij vooral het gevoel hangen dat er veel meer in had gezeten dan Bertino ervan heeft gemaakt.
Lekker griezelen? Jazeker. Inhoud? Laat maar.
Deze film op IMDb
Klik hier om te zien waar je deze film kunt kijken
Onder de trailer kun je de weetjes vinden (waarin toevallig meer informatie te vinden is over een aantal van mijn kritiekpunten)
In interviews vertelde Bertino dat hij het verhaal bedacht terwijl hij zelf veel tijd alleen doorbracht, en dat het idee van ‘een doos die je dwingt jezelf onder ogen te komen’ voortkwam uit dat gevoel van opgesloten zitten in je eigen hoofd.
Volgens de make‑upafdeling waren de tatoeages oorspronkelijk subtieler bedoeld, maar Bertino wilde ze opvallender maken om ‘innerlijke chaos’ te suggereren.
De film bevatte oorspronkelijk meer backstory-scènes. Er is bevestigd dat er scènes zijn geschrapt waarin Polly’s familiegeschiedenis en de oorsprong van de doos uitgebreider werden uitgewerkt. Bertino vond het ritme te traag worden, maar veel crewleden vonden het jammer dat die context verdween.
De doos is echt, geen CGI. De productie koos bewust voor een fysiek rekwisiet met mechanische elementen, zodat Dakota Fanning iets tastbaars had om op te reageren. De licht- en schaduweffecten in de doos zijn ook grotendeels echt.
Omdat Polly vaak alleen is, speelde Fanning een groot deel van de film zonder andere acteurs op de set. De stem van de entiteit werd pas later toegevoegd, waardoor ze veel moest werken met stilte en haar eigen verbeelding.
De spiegel- en telefoonmomenten zijn geïnspireerd door Bertino’s eigen angsten. Hij vertelde dat hij als kind bang was voor spiegels in het donker en voor telefoons die te lang overgaan. Die twee elementen wilde hij per se in de film verwerken.
De crew filmde in een echt, vrij klein woonhuis. Dat beperkte de camerabewegingen, maar Bertino vond dat juist passend: Polly’s wereld moest ‘benauwd en onontkoombaar’ voelen.
De stem van de entiteit is een mix van drie acteurs: de sound designers hebben drie verschillende stemmen over elkaar gelegd (een man, een vrouw en een kind) om een ‘niet‑te‑plaatsen’-effect te creëren. Dat verklaart waarom de entiteit zo ongrijpbaar klinkt.
