The Babadook

Jennifer Kent, 2014

Amelia woont na het overlijden van haar man alleen met haar zoontje Samuel. Ze is lief, geduldig en begripvol, de ideale moeder. Haar zoontje is een beetje zonderling, hij is niet zo goed met andere kinderen en heeft een fascinatie voor goochelen en monsters: zijn hele kamer hangt en staat vol met monster- en goochelrelikwieën, in zijn vrije tijd knutselt hij wapens in elkaar om monsters te verslaan en ’s avonds wordt hij graag voorgelezen uit griezelverhalen. Op een dag staat er ineens een vreemd boek tussen zijn andere boeken: The Babadook. Vanaf het moment dat zijn moeder hem eruit voorleest beginnen er dingen mis te gaan in huis en moeten moeder en zoon het gevecht met de Babadook aangaan. Hoe vaak Amelia het boek ook probeert te vernietigen, het komt steeds terug.

Er zit meteen al vaart in de film, en er wordt mooi naturel geacteerd door Essie Davis. Noah Wiseman overtuigt minder, doordat hij – of liever gezegd de regisseur – het niet overal voor elkaar krijgt om niet te glimlachen in ernstige scenes. Het is geen traditionele horrorfilm: hoewel de griezelfactor hoog is en er flink wat schrikmomenten inzitten vond ik het vooral heel verdrietig toen ik eenmaal doorhad wat de Babadook eigenlijk was (en dat was al vrij snel, iets te snel naar mijn zin). Het deed me een beetje denken aan The Sixth Sense, waar ik ook heel erg te doen had met het jongetje dat zo’n zware last te tillen heeft, maar in The Babadook is de clou veel reëler. Als je zin hebt in een avondje flink griezelen, zeker doen.

*** SPOILER ALERT ***
De film legt niets uit, maar het is niet moeilijk om te begrijpen wie, of wat The Babadook eigenlijk is: het intense verdriet van Amelia over het verlies van haar man, dat haar elk jaar rond de moeilijkste dag volledig overneemt met desastreuze gevolgen. The Babadook zegt het zelfs letterlijk in zijn boek als dat weer eens op de deurmat ligt: “I’ll make a bet. The more you deny, the stronger I get. You start to change when I get in, The Babadook growing right under your skin.” Ineens begrijp je waarom Samuel zich zo tegen monsters wapent, of waarom hij zijn moeder zo vaak bijna bezwerend vraagt hen veilig te houden. Het is huiveringwekkend om te zien wat een ernstige depressie – of het ontkennen ervan en maar doorgaan – met iemand kan doen, en de link naar familiedrama’s is makkelijk te leggen. De score op IMDb is niet erg hoog, en dat valt voor een deel te verklaren: in een (overigens heel interessant) artikel (The Babadook: when allegory meets expressionism in a therapeutic horror classic) valt te lezen dat een jonger publiek (en het grootste deel van de horrorliefhebbers is tussen de 18 en 30) de film ofwel niet zal begrijpen, of zich er niet mee kan identificeren, simpelweg omdat een ingrijpend verlies zich vaak dan nog niet heeft voorgedaan. De boodschap van de film is duidelijk: ga je verdriet aan, anders vreet het je van binnen op. Een waarheid als een koe. The real horror is within.

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.