Regie: Joachim Rønning
Technologie heeft zich verder ontwikkeld, en er kunnen in een razend tempo objecten gelaserd worden – zelfs organisch materiaal. Daardoor kunnen AI’s zoals Ares (Jared Leto) in de echte wereld rondwandelen. Klein nadeeltje: hun levensduur is slechts 29 minuten. Techbedrijven Dillinger Systems en Encom strijden dan ook om het verkrijgen van de Permanence Code, waardoor die objecten permanent in de echte wereld kunnen blijven. Die strijd wordt zowel in de echte, als in de online wereld (The Grid) uitgevochten.
Vanzelfsprekend wil Dillinger Systems, aangevoerd door Julian Dillinger (Evan Peters) en zijn moeder Elisabeth (Gillian Anderson) de technologie inzetten voor oorlogsvoering en Encom, onder leiding van Eve Kim (Greta Lee) voor het creëren van natuur en het bestrijden van kanker – want je moet toch een duidelijke protagonist en antagonist hebben voor een Disney-actiefilm.
Tron: Ares is de derde film uit de Tron-reeks. De eerste en nog altijd beste, Tron (Lisberger, 1982), volgde Kevin Flynn (Jeff Bridges), een programmeur die in een videospel belandt. Die film was destijds baanbrekend door het grootschalige gebruik van 3D‑CGI en backlit animation*. De tweede, Tron: Legacy (Kosinski, 2010) was vooral een leuke visuele hommage aan de eerste, maar had een veel dunnere verhaallijn (Sam ging in The Grid op zoek naar zijn vader).
De regie van Ares is in handen van Joachim Rønning, die eerder commerciële successen als Pirates of the Carribean: Salazars Revenge (2017) en Maleficent: Mistress of Evil (2019) afleverde.
In Ares wordt een nieuwe Grid geïntroduceerd: die van AI – natuurlijk een slimme zet, en het is leuk om te zien hoe onze communicatie met AI er ‘aan de andere kant’ uit zou kunnen zien. Ook dit nieuwe vervolg blijft qua design heel trouw aan de eerste, op een respectvolle manier overgoten met een 2025-saus. De score van Nine Inch Nails is ook top. Het resultaat is, zeker het eerste uur, een spectaculaire visuele en auditieve trip.
Dat is ironisch genoeg ook meteen wat er mis is aan de film: waar het verhaal in Legacy al behoorlijk ondergeschikt was aan de visuele effecten, is de weegschaal in Ares helemaal doorgeslagen. De personages zijn geen van allen uitgewerkt, alleen de hoofdpersonen hebben een backstory (en zelfs dat is heel summier), en de strijd tussen de beide techbedrijven is bijna kinderlijk voorspelbaar. Er lijkt ook niet echt een duidelijke thematische keuze te zijn gemaakt: de film slingert tussen actie, flauwe humor en pretentieuze diepgang.
De afwezigheid van een sterk verhaal en die slingerende stijl zorgt ervoor dat je aandacht mettertijd verslapt. Na dat eerste uur is de wow-factor er wel af en weet je het wel – zelfs als er almaar groter en meer wordt ingezet. Ook wordt de spanningsboog niet strak gehouden en zijn er veel overbodige scènes. De film – die maar liefst twee uur duurt – had een prima no nonsense actiefilm kunnen zijn als -ie compacter was, een duidelijke spanningsboog had gehad en die quasi-diepgang achterwege had gelaten.
Mijn advies: kijk het eerste uur voor de visuals, de actie en de lekkere muziek, en ga dan lekker wat anders doen. Die tweede helft is meer van hetzelfde en rete-voorspelbaar, dus daar mis je niks aan.
*) een techniek waarmee de illusie van licht aan animatie wordt toegevoegd. Weten hoe het werkt en meteen een kijkje in het maakproces van de eerste Tron? Klik dan hier.
Deze film op IMDb
Klik hier om te zien waar je deze film kunt kijken
