Regie: Kate Winslet
Het zijn de laatste dagen vóór Kerst en June is uitbehandeld, dus haar vier volwassen kinderen komen halsoverkop naar huis. In het ziekenhuis lopen de spanningen op, vooral tussen de zussen Julia en Molly, terwijl de jongste, Colin, zich ergert aan vader Bernie die het allemaal niet zo serieus lijkt te nemen. Oudste zus Helen zweeft overal zo’n beetje tussendoor met haar salie, wierook en zwangere buik.
Het regiedebuut van Winslet zit technisch echt prima in elkaar. De cinematografie is echt wonderschoon en het acteerwerk is sterk – maar met zo’n cast kun je ook bijna niet missen: Helen Mirren is geknipt voor de rol van de directe en laconieke June, Timothy Spall als haar sullige man Bernie, Kate Winslet zelf als Julia, Andrea Riseborough als Molly en Fisayo Akinade (oa Silent Witness) als verpleegkundige Angel. Het personage Helen balanceert op het randje van karikatuur, maar Toni Collette speelt de rol desondanks met verve zoals een topactrice betaamt.
Wat mij betreft zit het met Winslets regiekwaliteiten dus wel goed, maar ik vind het doodzonde dat ze met deze film debuteert. De basis van het verhaal is lief, maar gaat nergens écht de diepte in. De film kiest te vaak voor makkelijke emotie en zou beter passen in de portefeuille van Hallmark of Disney.
Het conflict tussen Julia en Molly blijkt uiteindelijk nergens over te gaan (OK, familieconflicten gaan vaak nergens over, maar toch). De dialogen zijn soms bijna op het kinderlijke af. Een aantal personages is goed uitgewerkt, anderen blijven schetsmatig. Zelfs de spanningsboog blijft vlak en voorspelbaar. Wat ik misschien wel het meest storend vond, is de muziek: die schrijft je voortdurend voor hoe je je moet voelen – en nóg komt het allemaal niet echt binnen. Grote uitzondering daarop vormt het prachtige nummer Good Goodbye van Gregory Porter onder de eindcredits (Winslet is dol op zijn muziek en mailde hem met de vraag of hij iets voor de film wilde schrijven; hij zei meteen ‘ja’).
Ik vermoed dat Winslets keus om juist deze film te regisseren, vooral voortkomt uit moederliefde en liefde voor haar moeder: het scenario werd geschreven door haar zoon, Joe Anders (voluit Joe Alfie Winslet Mendes, uit Winslets eerdere huwelijk met regisseur Sam Mendes) van net 22. Hij studeert aan de National Film and Television School, en kreeg als opdracht een script over iets persoonlijks te schrijven. Joe liet zich bij het schrijven inspireren door de periode waarin zijn eigen grootmoeder – de moeder van Kate – op sterven lag en de familie samenkwam. Het is niet autobiografisch, maar hij wilde iets overbrengen over de spanning die er in zo’n situatie kan ontstaan, de wonderlijke mengeling van humor en verdriet, en de oude patronen die de kop opsteken.
Hoe begrijpelijk en menselijk die keuze ook is, het is geen best scenario. Het verhaal en de dialogen missen gelaagdheid, diepgang en subtiliteit, en de film mist stiltes. Ik ben wél onder de indruk van Winslets eerste, veelbelovende regie.
Voor een kerstige tearjerker zit je goed, maar er zijn echt betere films over ingewikkelde familiedynamieken zoals His Three Daughters (Jacobs, 2023, met Natasha Lyonne, Carrie Coon en Elizabeth Olsen) of natuurlijk Festen (1998, Vinterberg).
Deze film op IMDb
Klik hier om te zien waar je deze film kunt kijken
