Eén van de beste series van het afgelopen decennium is zonder twijfel Bloodline.
De serie, die uit drie seizoenen bestaat, speelt zich af in de broeierige Florida Keys waar het echtpaar Rayburn al tientallen jaren een succesvolle inn runt. Vier van hun kinderen zijn inmiddels volwassen – hun vijfde kind heeft nooit de kans gekregen volwassen te worden door een drama dat zich tijdens de afleveringen ontvouwt. Dat drama heeft diepe sporen nagelaten. Als een van de zoons na een lange afwezigheid terugkeert voor een familiefeest, komt alles wat jarenlang verborgen bleef langzaam naar boven. Er ontstaat een domino-effect dat niet meer te stuiten is en de familie tot het uiterste drijft om hun geheimen te bewaren.
Er zijn veel elementen die de serie zo sterk maken. Allereerst de sfeer: een gezellige inn, prachtig weer, maar ondertussen vóel je de broeierigheid en de onderhuidse spanning. De verhaallijnen zijn complex en briljant, en dat zeg ik niet snel. Elke keer dat je denkt dat het niet meer goed kan komen, neemt het verhaal een onverwachte wending. Het is ook een geweldige combinatie tussen de spannende ontwikkelingen en de impact die het heeft op de familie en elk van de gezinnen – een soort criminele versie van Festen.
De personages zijn volledig uitgewerkte karakters met een uitgesproken plek binnen de ingewikkelde familiedynamiek. De casting is perfect: Kyle Chandler als de op één na oudste zoon John, die het tot rechercheur heeft geschopt en zich verantwoordelijk voelt voor iedereen, Norbert Leo Butz als Kevin, de impulsieve en licht ontvlambare jongste zoon die een kleine scheepswerf runt en Linda Cardellini als Meg, de jongste van het stel, een advocaat die voortdurend probeert te bemiddelen maar moeite heeft om duidelijk stelling te nemen.
Veteraan Sissy Spacek is indrukwekkend als moeder Sally, die bijzonder intelligent is maar zich het liefst van de domme houdt. Nog een grootheid, Sam Shepard, is geknipt voor de rol van de stugge en zwijgzame patriarch, Robert Rayburn. Ook in de bijrollen zijn sterke acteurs te zien als Chloë Sevigny, John Leguizamo, Beau Bridges, Enrique Murciano, Andrea Riseborough en Mario Van Peebles.
Ze zijn allemaal geweldig, maar de Australische Ben Mendelsohn steelt de show met zijn vertolking van Danny, de oudste zoon en het onberekenbare zwarte schaap van de familie. De eerste indruk is ontwapenend, met zijn blonde haar, pretogen en het lichte slisje als hij praat – maar dat is een misvatting: hij sart, manipuleert, liegt en bedriegt en trekt de familie mee in zijn afgrond. En toch is hij de eerlijkste van allemaal.
De serie, en dan met name Kyle Chandler en Ben Mendelsohn, werd genomineerd voor verschillende prijzen en won er ook meerdere, waaronder een Emmy voor Mendelsohn.
Ik kan de serie echt van harte aanbevelen (ik heb ‘m zelf meerdere keren gekeken en ben elke keer opnieuw onder de indruk), maar wel met een disclaimer: het derde seizoen begint vanaf aflevering 6 te ontsporen, met als dieptepunt de laatste twee afleveringen die in schril contrast staan met de rest. De oorzaken daarvan lagen niet bij de makers, en het doet niets af aan de topkwaliteit van de andere afleveringen. Gewoon lekker gaan kijken en genieten dus!
In aflevering 6 van het derde seizoen begint Ozzy Delvecchio (John Leguizamo) ineens dingen te ‘zien’: hij voorziet de ondergang van de familie en doet verder weinig anders. Dat de familie naar de ratsmodee gaat zagen wij ook al van ver aankomen, dus die verhaallijn is volstrekt overbodig. Het rijmt ook niet met het harde realisme in de rest van de serie – het is bijna op het absurde af.
In werkelijkheid zou Ozzy’s verhaallijn heel anders verlopen, maar de makers hadden rond het schrijven van deze aflevering te horen gekregen dat Netflix door tegenvallende kijkcijfers had besloten het torenhoge budget per aflevering ($7,5 miljoen) te verlagen, het derde seizoen in te korten en de serie daarna stop te zetten. Dat was nooit de bedoeling: de makers hadden oorspronkelijk vijf à zes seizoenen in gedachten. Dat verklaart ook waarom Meg (Linda Cardellini) ineens is verdwenen.
Dat de makers geen enkele verhaallijn meer goed konden afronden, wordt pas echt duidelijk vanaf aflevering 9. John lijkt een ongeluk te hebben gehad — maar zelfs dat wordt niet voldoende uitgewerkt — en de hele aflevering gaat van hallucinatie naar hallucinatie. De aflevering doet sterk denken aan een seizoensfinale van de oude serie Dallas, die destijds voor flink wat ophef zorgde omdat een hoofdpersonage het hele negende seizoen gedroomd bleek te hebben. Ook dat was een noodoplossing: een van de acteurs was afgehaakt, dus zijn personage was doodgeschreven. Maar op het laatste moment besloot hij terug te keren (voor de kenners: Bobby/Patrick Duffy). De hallucinaties van John in Bloodline dienen als een soort morele afrekening, die blijkbaar niet op een andere manier vormgegeven kon worden.
Ook de slotaflevering is uitgesproken onevenwichtig, al zijn we dan weer in de werkelijkheid (nou ja, op een rare kronkel tussen John en Danny na). Er zit flink wat vals sentiment in, en de handelingen, uitspraken en het gedrag van de personages zijn niet meer goed volgbaar. Zo zwelgt een dronken Sally ineens in dramatisch zelfmedelijden — totaal niet de Sally die we in de eerdere afleveringen zo goed hebben leren kennen. Ik denk dat de acteurs het zelf ook niet meer serieus namen, gezien het hooguit matige acteerwerk van met name Spacek en Chandler. Het was duidelijk een haastklus. Dood- en doodzonde van zo’n prachtige, goed doordachte serie…
Deze serie op IMDb
De serie is te zien op Netflix
