Regie: Emilie Blichfeldt
Het is eind negentiende eeuw. Rebekka is net getrouwd met Otto, en verhuist met haar dochters Elvira en Alma naar het statige kasteel waar hij met zijn mooie dochter Agnes woont. Als Otto kort daarna overlijdt, loopt het pas samengestelde gezin het risico aan de bedelstaf te raken. Dan dient zich een gouden kans voor: prins Julian nodigt alle maagden in het rijk uit voor een bal. De mooie Agnes wordt direct afgeschreven en ingezet als hulp in de huishouding. Na haar zou Elvira een kandidate kunnen zijn, maar zij voldoet niet aan de schoonheidsidealen. Moeder Rebekka, en uiteindelijk ook Elvira zelf, gaan tot het uiterste om haar om te toveren tot een sprookjesprinses. Wat volgt is een verhaal dat zich afspeelt op het snijvlak van sprookje, satire en body horror.
Leuk detail: regisseur Emilie Blichfeldt, die het scenario ook schreef, kreeg het idee tijdens een dutje. Ze droomde dat een personage uit haar eerdere korte film Sara’s Intimate Confessions een Assepoester‑jurk droeg maar halverwege ontdekte dat haar schoen vol bloed zat, omdat ze eigenlijk één van de stiefzusters was. Den stygge stesøsteren is Blichfeldts eerste speelfilm.
De film zit technisch prima in elkaar, er wordt prima geacteerd en de teugels van de gitzwarte humor worden mooi strak gehouden. Er is aardig wat gore te zien, maar aldoor functioneel, er is nergens sprake van goedkoop effectbejag. Visueel is de film verrassend rijk. De cinematografie is trefzeker, en schetst een sprookjeswereld die tegelijk verleidelijk, absurdistisch en vervreemdend aanvoelt. De special effects zijn overtuigend (op één moment richting het einde na) maar het is niet de techniek die de aandacht opeist. De echte kracht van de film is de sterke verhaallijn, en Elvira die steeds verder gaat in haar pogingen om maar te voldoen aan wat er van haar verwacht wordt. Daarbij verandert ze niet alleen uiterlijk, ook haar karakter verandert gaandeweg.
Wat Den stygge stesøsteren vooral onderscheidt is de originaliteit. De film draait het perspectief van het bekende Assepoester-sprookje om en breekt het open, en laat je zonder prekerigheid nadenken over dingen die je eerder als vanzelfsprekend zag.
Kortom: een uitstekend gemaakte film die je aan het denken zet. Zeker gaan kijken.
Deze film op IMDb
Klik hier om te zien waar je deze film kunt kijken
Onder de trailer kun je wat weetjes vinden, bijvoorbeeld over de opnamelocaties.
Den stygge stesøsteren was de openingsfilm van de Midnight‑sectie op Sundance 2025 en heeft op verschillende festivals prijzen gewonnen.
Regisseur Blichfeldt vertelde dat ze zich altijd een ‘lelijk stiefzusje’ heeft gevoeld vanwege haar schoenmaat 45 en de druk om in een ideaal vrouwbeeld te passen. Dat persoonlijke gevoel wilde ze in de film verwerken.
Assepoester wordt niet toegeschreven aan één auteur, maar is gebaseerd op allerlei varianten van een oud volkssprookje (waarover je op deze Wiki-pagina meer kunt lezen). Een van de bekendste versies is die van de Gebroeders Grimm, dat je hier integraal kunt lezen.
Den stygge stesøsteren is een Noors‑Zweeds‑Deens‑Poolse coproductie, en de belangrijkste opnames vonden plaats op twee locaties in Polen. Het 16e-eeuwse Gołuchów-kasteel fungeert als het centrale sprookjesdecor, en de bal- en dansscènes werden opgenomen in het barokke Lubiąż-klooster (Kloster Leubus), een van de grootste religieuze gebouwen ter wereld.
