Hellraiser (1987)

Regie: Clive Barker

Deze site* is niet compleet zonder een review van een van de beroemdste horror-klassiekers: Hellraiser van Clive Barker. Barker, één van de Masters of Horror, is van oorsprong Engels met een zachtaardig, open en bescheiden gezicht maar een enorm zieke geest. Hij is, naast schrijver van een imposante reeks boeken, waaronder de Boeken van Bloed en de Abarat-reeks, ook kunstschilder en heeft op school gezeten met John Lennon en Doug Bradley, die jaren later een prominente rol zou spelen in de Hellraiser-reeks: Pinhead. De film is gebaseerd op Barkers boek The Hellbound Heart uit 1986, en geschreven en geregisseerd door Barker zelf.

Frank, een jonge reiziger op zoek naar aldoor maar meer spanning, stuit op een puzzeldoosje: de Lament Configuration, in het Nederlands ‘de formatie van de weeklacht’. Op de zolder van zijn leegstaande ouderlijk huis puzzelt hij met het doosje en opent daarmee de poort naar een andere dimensie, naar een wereld van extreem sadomasochisme. De vertegenwoordigers van de dimensie zijn drie cenobieten (cenobieten zijn oorspronkelijk monniken, maar door Hellraiser weet niemand dat meer): Pinhead (die in dit eerste deel nog als Lead Cenobite wordt gecredit), The Female, Butterball en The Chatterer. Na alle martelpraktijken wordt de rommel opgeruimd, sluit het doosje en daarmee de poort, maar Frank weet te ontkomen aan de cenobieten.

Niet lang hierna besluit Franks oudere broer Larry in het leegstaande huis te trekken met zijn nieuwe vrouw Julia, die ooit een stomende affaire met Frank had. Als er toevallig bloed van Larry op de zoldervloer druppelt, blijkt dat de resten van Frank zich kunnen voeden met bloed, en met de hulp van Julia reconstrueert hij zichzelf langzaam weer tot mens. Hiervoor moet Julia wel mannen mee naar huis nemen. Als hij alleen nog zijn huid mist, besluiten ze maar om Larry hiervoor op te offeren. Helaas heeft Larry nog een dochter uit zijn vorige huwelijk, Kirsty, die overal achter komt, het doosje in handen krijgt en alles verpest voor Frank: de cenobites halen hem terug.

Niet alles is goed aan deze film. De acteerprestaties zijn zeer matig, de dialogen slecht gedubd en montage is niet indrukwekkend. Het is duidelijk dat de kracht van Barker op het visuele vlak ligt: de beelden zijn sterk en er is veel aandacht besteed aan details, het creatieve team heeft hier zichtbaar plezier aan beleefd. Met name de herrijzenis van Frank is een feest voor het oog. Voor een horrorfilm zijn de karakters goed uitgediept, maar redelijk stereotiep: een wicked stepmom, een naïeve goeiige vader, een broeierige puberdochter. Anderzijds zijn de cenobieten niet de standaard slechteriken: ze zijn niet uit op narigheid, maar bieden slechts het ‘plezier’ waarom werd gevraagd door het openen van het doosje.

Voor jongere horrorfans zullen de special effects soms lachwekkend zijn aangezien ze erg gedateerd zijn, maar op de momenten dat er alleen sprake is van gore en grime kunnen de liefhebbers hun hart ophalen: een goed gemaakte overvloed. De cenobites zijn ieder een kunstwerkje op zich, en zij en hun acteurs, met name Doug Bradley (Pinhead) hebben hierdoor de eeuwige roem verworven. Door de originele verhaallijn was Hellraiser toentertijd baanbrekend, en dit was ook te zien aan de opbrengst: het budget was slechts één miljoen dollar, maar de film bracht het twintigvoudige op. De Hellraiser-reeks is voor de echte horrorfanaat dan ook verplichte (maar zeer plezierige) kost en hoort bij je algemene ontwikkeling.

*) Deze review is eerder verschenen op zombiehorror.nl
Deze film op IMDb
Klik hier om te zien waar deze film te zien is

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.