Regie: Mark Romanek
Het is eind jaren 70, en Kathy H, Tommy D en Ruth C groeien samen met tientallen andere kinderen op op Hailsham, een Engelse kostschool. Om te voorkomen dat ze van het terrein af gaan, vertellen de docenten de kinderen griezelverhalen over de buitenwereld. Op een dag vertelt hun juf Lucy ze dat ze een kort leven zullen hebben: ze zijn klonen voor hun ‘originelen’ en zullen als jongvolwassenen hun organen doneren tot ze ‘voltooid’ zijn.
Binnen het scifi‑genre verwacht je films die zich in de toekomst afspelen met glimmende gadgets en robots, geen ingetogen Brits liefdesdrama dat zich in het verleden afspeelt. Het verhaal, dat twee decennia omspant, gaat ook niet over een mysterie dat onthuld wordt, maar om jongvolwassenen die zich moeten verhouden tot hun lot – en misschien is dat wel een veel groter mysterie, dat op ingenieuze wijze afgepeld wordt. Het resultaat is een wrange coming‑of‑age‑film.
De dialogen zijn sterk en gaan op sommige momenten echt door je ziel, zonder dat het pretentieus of sentimenteel wordt. Het acteerwerk van Carey Mulligan, Keira Knightley en Andrew Garfield is kwetsbaar prachtig, en ook Andrea Riseborough, Domhnall Gleeson (de zoon van Brendan Gleeson) en Charlotte Rampling leveren topwerk af. De muziek van Rachel Portman, die een Oscar won voor haar muziek voor Chocolat (2000), is schitterend, al is het soms wat veel.
De regie is in handen van Mark Romanek, die vooral muziekvideo’s voor de groten der aarde maakt. Hij leverde naast deze film maar twee andere speelfilms af die hij beide (deels) zelf schreef: in 1985 het matig ontvangen Static, en in 2002 One Hour Photo, dat aanzienlijk meer succes had (en een van Robin Williams’ beste rollen). Never Let Me Go schreef hij niet zelf, maar is gebaseerd op een met prijzen overladen roman uit 2005 van Kazuo Ishiguro, die in 2017 een Nobelprijs won voor zijn volledige oeuvre (waaronder The Remains of the Day). Het is in het Nederlands verkrijgbaar onder de titel Laat me nooit alleen. De verfilming van Never Let Me Go werd meerdere keren genomineerd en won een aantal prijzen, waaronder een Saturn Award voor Garfields acteerwerk. Het bleek dus Romaneks meest succesvolle regie van de drie – en terecht.
De reden dat we er in Nederland niet veel over hebben gehoord lag dus niet aan de kwaliteit, maar omdat Romanek (nog) geen gevestigde naam is er alleen een bescheiden release was in het arthousecircuit. De release in Nederland was ook ruim een jaar ná de internationale release, dus er was nauwelijks sprake van marketing.
Ik zal niet verder uitweiden. Ga deze verborgen schat gewoon kijken.
Deze film op IMDb
Klik hier om te zien waar je deze film kunt kijken
Onder de trailer kun je wat weetjes vinden.
Carey Mulligan is fan van het werk van Ishiguro, en had het boek al gelezen vóór ze wist dat er een film in de maak was. Ze vertelde daar later over dat het haar diep had geraakt.
In de autoscène zat Garfield volledig in zijn emoties – hij vertelde daar later in interviews over dat hij ‘brak’. Romanek bleef doorgaan met filmen, omdat het zo levensecht aanvoelde.
Ishiguro bezocht regelmatig de set. Hij stond erop dat de film niet te scifi werd, maar juist pijnlijk menselijk. Romanek hield zich daar aan.
De interieurscènes in Hailsham zijn opgenomen in Chiswick Town Hall, Heathfield Terrace, Londen.
De buitenopnamen van de Hailsham-scènes vonden plaats rond Ham House in Richmond-upon-Thames, zuidwest Londen, dat in 2009 moest doorgaan voor Kensington Palace in The Young Victoria (Jean-Marc Vallée). Bijzonder is dat Keira Knightley, die in Never Let Me Go geen opnamen had in Ham House, daar niet lang na de film wél opnames zou hebben voor Anna Karenina (2012, Joe Wright).
Naar mijn mening de mooiste quote uit de film:
“It had never occurred to me that our lives, which had been so closely interwoven, could unravel with such speed. If I’d known, maybe I’d have kept tighter hold of them, and not let unseen tides pull us apart.”
