Dorian Gray

Oliver Parker, 2009

Al lang wilde ik een verfilming zien van een van mijn lievelingsboeken, The Picture of Dorian Gray van Oscar Wilde uit 1890. Er zijn er veel gemaakt, vanaf 1910 minimaal twintig varianten die wereldwijd de grotere bioscopen haalden. Een van de bekendste versies is de Oscarwinnaar met Hurd Hatfield en Angela Lansbury uit 1945, mooie versie, maar voor iemand van de X-generatie toch iets te gedateerd. De versies erna durfde ik niet goed aan, het moest wel een kwaliteitsfilm zijn om in de buurt te komen van het prachtige verhaal. Nu dacht ik dan eindelijk een goeie gevonden te hebben, want Colin Firth speelt een van de hoofdrollen en dan kan er weinig misgaan – dacht ik.

Dorian Gray is een onschuldige, knappe jongeman die naar de grote stad verhuist. Daar raakt hij bevriend met schilder Basil Hallward en Lord Henry Wotton. Hallward schildert de knappe jongeman, terwijl Dorian lange filosofische gesprekken voert met Lord Wotton. Dorian wordt door zijn vrienden geïntroduceerd in het uitgaansleven van Londen, waarbij Hallward duidelijk het goede vertegenwoordigt en Lord Wotton het slechte. Wotton leidt Dorian naar het pad van hedonisme, gewetenloos genieten en harteloze gulzigheid. Als het schilderij af is blijkt er iets bijzonders mee aan de hand te zijn: alles dat van invloed zou zijn op Dorians uiterlijk zoals tijd, verwondingen en emoties, wordt zichtbaar op het schilderij maar niet in de realiteit: Dorian blijft er jong en onschuldig uitzien. Dit manifesteert zich voor het eerst als hij verliefd wordt op Sybil Vane. Als blijkt hoezeer ze hem liefheeft stoot hij haar ruw van zich af, waarna ze zich van het leven berooft. Door een gesprek met Lord Wotton is het schuldgevoel bij Dorian van korte duur en verplaatst de bittere trek die het nalaat naar de Dorian op het schilderij. Hij verstopt het schilderij dan ook subiet op zolder, uit het zicht. Ook als Dorian zijn vriend Basil Hallward vermoordt omdat die erop staat het schilderij te mogen zien, verschijnen tekenen van kwaadaardigheid in het gezicht van de geschilderde Dorian. Na veel jaren en omzwervingen, waarbij Dorian zijn grenzen steeds meer verlegt op zoek naar plezier, steekt hij uiteindelijk het schilderij stuk en verruilt de geschilderde versie zich voor de echte.

Helaas, de film haalt het bij lange na niet bij het boek. Buiten dat het een vlakke, weinig originele film is met teveel muziek, saaie cameravoering en matig acteerwerk – zelfs van Firth – is het verhaal teveel uitgekleed en in sommige opzichten zelfs geweld aangedaan. De prachtige filosofische discussies de het boek zo adembenemend maken zijn gereduceerd tot small talk, met hier en daar een schim van de briljante dialogen, en de verwijzingen naar de herenliefde die in het boek zo subtiel zijn zijn gebanaliseerd. De casting is nog wel een van de meest storende elementen: de Dorian Gray uit het boek is blond, deze Dorian (Ben Barnes, The Chronicles of Narnia) donker en weinig charismatisch. Het is vermakelijk om de eeuwige brave Colin Firth in een valse rol te zien als Lord Henry Wotton, maar Ben Chaplin als Basil Hallward overtuigt geenszins. Een van Engelands betere actrices, Caroline Goodall, is weggestopt in een bijrolletje waar ze niet tot haar recht komt. Wat ik nog het grootste minpunt vond is dat de veranderingen op het schilderij, in het boek subtiel en daardoor angstaanjagend, in de film grotesk en bewegend zijn geworden – bijna goedkope horror.

Voorlopig onthoud ik me weer even van verfilmingen van mijn lievelingsboeken…

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.