Regie: Stacy Title
Na een incident met een onverwachte gast besluiten vijf huisgenoten elke week iemand uit te nodigen voor het eten. Voor wie extreme of gevaarlijke standpunten verkondigt, is dat het laatste avondmaal. Het idee erachter: als je een potentiële Hitler vroeg genoeg uitschakelt, voorkom je de ellende die hij zou veroorzaken.
De film zit logischerwijs vol morele dilemma’s, en in de eerste helft worden de verschillende standpunten nog redelijk overtuigend neergezet. Als kijker kun je die daardoor ook volgen, hoe verwerpelijk ze soms ook zijn. Gaandeweg worden de principes van de groep steeds vager, de discussies feller en de onderlinge verhoudingen brozer. De komst van de lokale sheriff, die een vermist meisje onderzoekt, vergroot de druk op de groep. Toch besluiten ze de populistische politiek commentator Norman Arbuthnot uit te nodigen voor het eten – en die werpt een heel ander licht op zaken.
The Last Supper was het speelfilm-regiedebuut van Stacy Title, die eerder een Oscarnominatie kreeg voor haar korte film Down on the Waterfront (1993). Scenarist Dan Rosen schreef het verhaal begin jaren ’90, geïnspireerd door zijn observaties van ideologisch extremisme in academische kringen en zijn frustratie over politieke polarisatie.
De hoofdcast bestaat, bijzonder genoeg, bijna volledig uit acteurs die toen nog niet allemaal even bekend waren, maar dat later wel zouden worden: Cameron Diaz, Annabeth Gish, Ron Eldard en Courtney B. Vance. Alleen Jonathan Penner (Marc) is nooit uitgegroeid tot een bekende filmnaam. Ook voor de bijrollen zijn niet de minsten gecast: onder meer Charles Durning, Bill Paxton, Nora Dunn, Ron Perlman, Mark Harmon en Jason Alexander zijn te zien.
Ondanks die sterke cast is het niet per se een goede film. De verhaallijn rammelt, sommige handelingen worden nauwelijks gemotiveerd en een aantal gasten is ronduit karikaturaal. De dialogen missen de diepgang die de makers duidelijk voor ogen hadden. Het acteerwerk komt soms houterig over, wat vooral lijkt te komen door de cameravoering en de montage, die shots te abrupt afbreekt. Ook thematisch komt de film niet goed uit de verf: het is een soort mengvorm tussen inhoudelijk debat en satire, wat allebei ook nog eens niet goed gelukt is.
Het is wél een interessante film. Ik zag ‘m voor het eerst toen -ie net uit was. Ik was nog jong, nauwelijks bezig met politiek en de film maakte diepe indruk. Om die reden heb ik ‘m opnieuw gekeken, en het blijkt een confronterende tijdcapsule: racisme, homofobie, seksisme en andere vergelijkbare opvattingen werden niet snel openlijk uitgesproken, dat was simpelweg ‘not done’. Dat verklaart ook waarom de film destijds nauwelijks ophef veroorzaakte. Nu, dertig jaar later, worden dergelijke standpunten veel openlijker geuit en zijn ze onderdeel van dagelijkse politieke discussies. En ja, natuurlijk vraag je je na afloop af wie je anno 2026 zou uitnodigen — maar luister dan vooral goed naar Norman Arbuthnot, die als enige daadwerkelijk scherpe tekst heeft (Ron Perlman geniet ook zichtbaar van zijn rol) .
The Last Supper is geen topfilm, maar wel vermakelijk en prikkelend. Wil je een film met écht sterke debatten zien, dan kan ik je de klassieker 12 Angry Men aanraden (en dan met name de versie uit 1997, waarin de onvolprezen Courtney B. Vance – die in The Last Supper een nogal ambivalente rol speelt – veel beter tot zijn recht komt).
Deze film op IMDb
Klik hier om te zien waar je deze film kunt kijken
Onder de trailer kun je wat weetjes vinden
Regisseur Stacy Title filmde de volledige productie in 18 dagen, wat extreem kort is voor een speelfilm. De film had een heel bescheiden budget: maar $ 500.000,- en zou uiteindelijk maar $ 459.749,- opbrengen. Het was commercieel gezien dus een flop.
De scenarioschrijver, Dan Rosen, heeft een cameo in de film als Deputy Hartford.
Niet alleen de meeste hoofdrolspelers zouden uitgroeien tot gevestigde namen. Het vermiste meisje op de poster is Elisabeth Moss, die 11 was ten tijde van de opnames.
Norman Arbuthnot is losjes gebaseerd op Rush Limbaugh, destijds een invloedrijke rechtse mediapersoonlijkheid die je anno nu zou kunnen omschrijven als politieke influencer. Beau Bridges werd eerst gevraagd voor de rol, maar sloeg die af. Ron Perlman was zó enthousiast dat hij dreigde zijn vriendschap met regisseur Stacy Title op te zeggen als hij de rol niet kreeg.
Cameron Diaz werd oorspronkelijk gevraagd voor de rol van Paulie, maar vroeg om de rol van Jude omdat ze die uitdagender vond: Jude is steviger in haar uitspraken en harder in haar standpunten.
Bill Paxton (die de eerste gast speelt) kwam letterlijk even langs. Zijn cameo werd opgenomen tijdens een weekend vrij van de set van Apollo 13, waar hij op dat moment aan werkte.
De vijf hoofdpersonages zijn vernoemd naar apostelen: Jude (Judas), Pete (Petrus), Paulie (Paulus), Marc (Marcus) en Luke (Lucas). Het is een knipoog naar het thema ‘laatste avondmaal’.
Regisseur Stacy Title was de nicht van Daena Title, de vrouw van Jason Alexander (die de klimaatontkenner speelt). Ze was bovendien getrouwd met Jonathan Penner, die Marc speelt.
Annabeth Gish was zó zenuwachtig voor een liefdesscène met Jonathan Penner, dat ze tijdens het wachten alcoholshots van de crew kreeg.
De bekende filmrecensent Roger Ebert gaf de film 3 van 4 sterren, en noemde het een ‘savage satire about intolerance’.
Direct nadat de film was afgerond brandde het grote, statige huis in Los Angeles waarin vrijwel de hele film werd opgenomen, af. Het is onbekend wat de oorzaak was.
