Showgirls (1995)

klik voor een grotere versie

Een van de slechtste films ooit is ontegenzeggelijk Showgirls uit 1995: verhaallijn, dialogen, acteerwerk – het was allemaal ruk. Het was ook een schoolvoorbeeld van de male gaze, met als hoogtepunt een volstrekt overbodige verkrachtingsscène. Het enige dat er echt heel mooi aan is is de poster, die werd geïnspireerd door de foto Sense (1992) van de Tsjechische kunstenaar Tono Stano (foto).

De film gaat over Nomi (het twijfelachtige debuut van Elizabeth Berkley) die naar Las Vegas lift om daar een carrière als showgirl na te jagen. Oorspronkelijk hadden de makers A-listers als Angelina Jolie, Pamela Anderson en Denise Richards op het oog. Drew Barrymore stond hoog op het lijstje, maar weigerde de rol door de vele naaktscènes. Ook Charlize Theron deed auditie, en deed het zo goed dat ze de rol aangeboden kreeg – maar toen ze het volledige materiaal onder ogen kreeg vond ze het zo verschrikkelijk slecht dat ze zelfs haar toenmalige agent ontsloeg, omdat die het in zijn hoofd had gehaald haar naar zo’n auditie te sturen.

Showgirls werd geschreven door Joe Eszterhas, bekend van Flashdance (1983), Betrayed (1988), Basic Instinct (1992, ook onder regie van Verhoeven) en Sliver (1993). Voor Showgirls ‘won’ hij een Golden Raspberry Award voor het slechtste script. Na Showgirls schreef Eszterhas nog twee scripts voor slecht ontvangen films, en met het script voor An Alan Smithee Film: Burn Hollywood Burn (1997) die ook flopte was zijn carrière ten einde. In 2011 was er nog even sprake van een samenwerking met Mel Gibson, maar de twee bleken niet samen door één deur te kunnen. Volgens Eszterhas lag de oorzaak bij Gibsons woede-uitbarstingen (het jaar ervoor had Gibson zwaar onder vuur gelegen door zijn racistische en seksistische uitspraken tegen zijn ex-vriendin Oksana Grigorieva), volgens Gibson lag het aan het slechte script.

De regie van Showgirls was in handen van Paul Verhoeven, die toen al zo’n tien jaar actief was in de VS en successen had behaald met films als Robocop, Total Recall en Basic Instinct. Verhoeven wilde ‘m eigenlijk niet maken, maar hij was Eszterhas nog iets verschuldigd door een eerder project dat geflopt was. Verhoeven wilde ‘m alleen maken als NC-17-film (No Children Under 17, voorheen X-rating), wat wonderlijk is: de meeste filmmakers proberen dat juist te vermijden omdat die rating bekend staat als de ‘kiss of death’ – maar goed, het is Verhoeven. Daarnaast eiste hij de totale controle over de final cut. In ruil daarvoor vroeg Verhoeven 70% van zijn normale salaris en de resterende 30% als de film een commercieel succes zou worden. Dat werd -ie in eerste instantie niet, de opbrengst was zelfs minder dan de film had gekost. Door de opbrengst uit videoverhuur en -verkoop ($ 100 miljoen) werd dat een beetje goedgemaakt.

Het grootste slachtoffer van deze ramp was beginnend actrice Elizabeth Berkley, die toen pas 23 was en slechts een ton kreeg voor haar rol. Ze werd volledig afgebrand door de pers en gedumpt door haar agent. De New York Times: “Berkley had an open-mouthed, vacant-eyed look.” Variety: “Berkley is harsh, graceless and quickly tiresome. The most annoying character of all.” Verhoeven nam later de volledige verantwoordelijkheid voor Berkley’s prestaties, maar het mocht niet baten: Berkley’s carrière was voorgoed aan gort en zou het niveau van bijrollen en sitcoms nooit meer overstijgen.

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.