Janis: Little Girl Blue

Amy J. Berg, 2015

Ik heb Janis nooit ‘gekend’, ze overleed twee weken na mijn geboorte aan een overdosis, maar ik ben, als kind van halve hippies, opgegroeid met haar doordringende echo – en niet alleen die van haar maar van Woodstock, van Jimi Hendrix (die vier dagen vóór mijn geboorte overleed) – eigenlijk van de hele sixties, met als gevolg dat ik altijd het gevoel had dat ik een knalfeest had gemist en wenste dat ik een hippie was. Pas na The Rose (1979) met Bette Midler, losjes gebaseerd op het leven van Joplin kwam ze voor mij meer tot leven.

Janis: Little Girl Blue is een bijna on-Amerikaanse film, terwijl –ie gemaakt is door Amy J. Berg uit LA (in 2006 genomineerd voor een Oscar voor de documentaire Deliver us from evil en toevalligerwijs ook geboren in 1970). De biopic is sober, geen voice-over of onderschriften – Berg laat de concertregistraties, interviews, brieven en foto’s voor zich spreken en dat is maar goed ook: het is veel. Toch is ze er wat mij betreft goed in geslaagd om een integer en coherent beeld te scheppen van een meisje dat opgroeide in het conservatieve Port Arthur, Texas, er nooit bijhoorde en op school verschrikkelijk gepest werd, met als gevolg dat ze opgroeide tot een jonge vrouw die naar liefde en bevestiging snakte. Een behoefte die zó groot was dat –ie alleen vervuld kon worden door een juichend publiek, dat haar na concerten eenzamer dan ooit achterliet. De brieven, die Joplin tijdens haar omzwervingen naar haar ouders en vrienden stuurde, worden off-camera en inclusief Joplins scheld- en vloekwoorden voorgelezen door Cat Power. Met haar warme, levendige stem is het alsof je Joplin zélf hoort, wat de film heel intiem maakt. De interviews met Joplins voormalige bandleden uit haar eerste band (Big Brother and the Holding Company) of met Dick Cavett die haar meerdere malen interviewde en een persoonlijke vriend werd, met haar broer Michael en zus Laura en vele anderen die haar hebben gekend zijn even intiem. Het is bijzonder om te zien met hoeveel liefde ze nu nog, vijfenveertig jaar na dato, over Joplin vertellen. Geestige anekdotes, zoals die keer dat ze een grote slok uit een fles nam zonder te weten dat er flink wat LSD inzat, en ontroerende dingen, zoals over die keer dat ze op campus werd gekozen tot Ugliest Man en daar helemaal stuk van was. Het allerverdrietigst is natuurlijk het telegram dat de ochtend na haar dood bij de receptie werd gevonden – het was van David, die haar had verlaten en haar schreef haar te missen. Wat zou er zijn gebeurd als dat bericht haar wel op tijd bereikt had?

Ondanks haar kwetsbaarheid, haar behoefte aan bevestiging en liefde en haar gevecht met drank en drugs (waar Berg niet van wegblijft, maar er ook geen oordeel over uitspreekt) laat de biopic een open en krachtig mens zien, die zich weigerde aan te passen en haar hart volgde. Naast een heel persoonlijk portret van Joplin schetst de film ook een goed beeld van die tijd, zoals de ongeëvenaarde festivals, de rassenrellen en vrouwenemancipatie (Joplin kreeg toentertijd nog stevige kritiek om haar eigenzinnigheid en openlijke (bi)seksualiteit). Zelfs als je geen fan van Joplin bent is de film absoluut het kijken waard.

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.