Shame

Steve McQueen, 2011

Brandon (Michael Fassbender) is aantrekkelijk en succesvol, hij heeft een goede baan en een luxe appartement waar alles een vaste plek heeft. Ook in zijn vrije tijd heeft hij vaste gewoontes: hij kijkt porno en versiert geroutineerd vrouwen voor één nacht of zelfs korter. Die patronen worden doorbroken als zijn jongere zus Sissy (Carey Mulligan) bij hem komt logeren, niet alleen door haar aanwezigheid (porno kijken gaat moeilijk waar je zusje bij is) maar vooral doordat ze hem een spiegel voorhoudt: promiscue en niet in staat een gezonde relatie in stand te houden.

In eerste instantie trok de film me niet. Het onderwerp klonk me niet erg aantrekkelijk, bijna banaal in de oren – maar de film gaat niet over seks, maar over schrijnende eenzaamheid. Uit alles blijkt dat Brandon emotioneel volstrekt onbenaderbaar is, niet in staat tot echte, wezenlijke intimiteit. Wanneer een van zijn doelwitten, zijn collega Marianne, tijdens hun eerste date vraagt naar zijn afwijzende houding ten opzichte van relaties reageert hij eerlijk, hij ziet het nut er niet van in. Hij wijst op stellen aan de tafels om hem heen: ze praten niet eens meer met elkaar. Marianne reageert ad rem: misschien hoeven ze niet met elkaar te praten omdat ze een verbond, een connectie hebben. Als ze later op een hotelkamer belanden en Marianne hem tijdens het minnen échte aandacht en tederheid geeft is hij niet in staat te presteren, dat kan hij blijkbaar alleen als er sprake van afstand of anonimiteit is.

Door het gedrag van zijn zusje wordt hij steeds meer met zichzelf geconfronteerd, en de boosheid en de verwijten die hij op haar loslaat gaan eigenlijk over hemzelf. Zijn patronen worden langzaam blootgelegd en afgebrokkeld met als gevolg dat hij op een avond al zijn porno het huis uit gooit – maar afkicken gaat nooit in één keer: vlak erna stort hij zich op een zelfdestructieve manier het nachtleven in, hij provoceert tot hij in elkaar geslagen wordt en neukt met mannen en vrouwen, om het even wie, de schaamte voorbij. Door de context zijn de vele naakt- en seksscènes niet schokkend, opwindend of gênant maar vooral heel erg verdrietig om te zien, omdat het zijn intense eenzaamheid illustreert. Fucking the pain away.

Ondanks een paar kleine minpuntjes (zwaar aangezette muziek – ik bepaal graag zelf wat ik voel – en een té symbolische slotscène) is Shame een indringende, rauwe film. Er wordt schitterend geacteerd door Michael Fassbender (die voor zijn rol werd genomineerd voor een Golden Globe) en Carey Mulligan. Voor Amerikaanse begrippen wordt er heel weinig uitgelegd of toegelicht, en de afwezigheid van die uitleg (ongetwijfeld tragische gebeurtenissen in hun jeugd) voorkomt dat de film een sentimentele cliché wordt. De enige verwijzing die we krijgen naar wat broer en zus zo heeft beschadigd is een opmerking van Sissy: “We’re not bad people, we just came from a bad place”.

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.