The King’s Speech

Tom Hooper, 2010

Als dochter van een van de acteurs mocht ik begin 1990 – toen een onbeholpen veulen van 19 – aanwezig zijn op het premièrefeest van Wings of Fame in Tuschinski. Ik was nogal gecharmeerd van hoofdrolspeler Colin Firth, een beginnend acteur van net dertig, die het jaar ervoor in het redelijk succesvolle Valmont had geschitterd. Mijn vader zag zijn kans schoon, sleurde me over het rode pluche mee naar Colin en stelde me voor: “My daughter is DYING to meet you!” Ik kon wel door het rode pluche zakken. Ik neem het mijn vader nog altijd kwalijk, zonder zijn tussenkomst was ik nu vast en zeker gelukkig getrouwd met een van de beste acteurs ter wereld.

Eigenlijk ging ik flink bevooroordeeld naar binnen. Ik had me niet echt verdiept in de film of waar -ie over ging, ik was meegevraagd, mijn kaartje was al geregeld en ik was weer drukdrukdruk, kon wel even tussendoor naar de film. Aan de titel te horen was het een traag, klassiek kostuumdrama, maar het was met Colin dus ‘t moest maar. WAT een vergissing.

Het – waargebeurde – verhaal speelt zich midden jaren dertig af in Engeland. Als George V overlijdt volgt zijn oudste zoon Edward (goed gecaste Guy Pierce) hem op. Die wordt alleen al snel verliefd op de al tweemaal gescheiden Amerikaanse Wallis Simpson, wat een constitutionele crisis veroorzaakt. De broer van Edward, de zachtaardige stille Albert (door zijn broer en vader treiterig “Bertie” genoemd) is dan genoodzaakt de troon te bestijgen. Het probleem is alleen dat hij vreselijk stottert. Dat wordt lastig bij de kroning, daarnaast staat WOII op punt van uitbreken en moet het volk regelmatig toegesproken worden. Zijn echtgenote Elizabeth (weergaloos neergezet door Helena Bonham Carter) steunt hem waar ze kan, en ze vindt op een gegeven moment een logopedist, Lionel Logue (Geoffrey Rush) die denkt “Mr Johnson” zoals Albert wordt geïntroduceerd, wel te kunnen helpen. Dan start een moeizame, hilarische, ontroerende en verbazingwekkende samenwerking, die uiteindelijk uitgroeit tot een vriendschap.

De dialogen zijn ijzersterk en scherp en de film is prima opgebouwd. Ik heb de tranen in mijn ogen geschaterd en gehuild: niet alleen leert Bertie praten zonder stotteren, maar hij gaat ook zijn frustraties aan, leert zijn woede te uiten (“Ass, Balls Balls, Fucking tit-shit-fucking willy! Shit and fuck… and tits.” je kon me ópvegen), maar je ziet ook zijn eenzaamheid en onvermogen te doen wat hij eigenlijk echt zou willen doen. Alle karakters zijn mooi uitgediept (op die van Wallis Simpson na, die merkwaardig eendimensionaal wordt neergezet) en het bijzondere camerawerk is het toefje op de prachtige taart, die nog echt lekker smaakt ook.

Vannacht zijn de Oscars. Het is niet de eerste keer dat ik baal als een stekker dat ik ‘t niet live kan zien, maar deze keer nog ‘n beetje extra erg.

Latere toevoeging: deze film heeft uiteindelijk 4 Oscars gewonnen bij de 83e uitreiking.

Deze film op IMDb

Hier de echte, licht stotterende speech:

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.