The Power of the Dog (2021)

Regie: Jane Campion

Het is 1925, en de broers Phil (Benedict Cumberbatch) en George (Jesse Plemons) drijven een succesvolle ranch in Montana, het dan nog ‘wilde’ westen. Phil is een absolute bully die er genoegen in schept om iedereen, inclusief zijn broer, te treiteren en vernederen. Als George verliefd wordt op de weduwe Rose (Kirsten Dunst) en zij met haar zoon Peter (Kodi Smit-McPhee) hun intrek nemen op de ranch, verandert alles voorgoed.

Campion, die de film regisseerde, schreef ook het scenario dat weer is gebaseerd op het gelijknamige boek van Thomas Savage uit 1967 (in het Nederlands uitgegeven onder de titel Het geweld van de hond). Er wordt relatief weinig in gesproken in de film, maar áls er gesproken wordt gaat het ook echt ergens over.

De rol van Phil is een absolute glansrol van Cumberbatch, die zóveel charisma en dreiging uitstraalt dat het de hele film beheerst. Zelfs als hij kalm en vriendelijk is komt hij over als levensgevaarlijk, een slang die op elk moment kan toeslaan, wat de veelzijdigheid van Cumberbatch – die met hetzelfde gemak een verfijnde en gevoelige Brit kan neerzetten – onderschrijft. Ook zijn rauwe Amerikaans is overtuigend, maar hij heeft natuurlijk al ervaring opgedaan in films als The Whisteblower (2010), 12 Years a Slave (2013), Black Mass (2015) en Doctor Strange (2016). Jesse Plemons, door mij in de review over I’m thinking of ending things al gekroond tot de Koning van het Ongemak, is de perfecte George, die het getreiter van Phil lijdzaam ondergaat. De liefde tussen hem en Rose is voelbaar, en dat is natuurlijk niet zo verwonderlijk aangezien Plemons en Dunst al sinds 2016 een setje vormen*. Dunst is hier op haar best als de sterke overlever Rose, die in een onmogelijk parket zit. De broeierige Kodi Smit-McPhee (eerder te zien in onder andere Let Me In uit 2010, en naast Robin Wright in het zwaar ondergewaardeerde The Congress uit 2013) is ook uitstekend gecast als Rose’ zoon, die totaal out of place is op de ranch.

Het is fascinerend om te zien hoe de onderlinge dynamieken tussen het viertal veranderen en hoe ze zich elk ontwikkelen, tot het bevredigende – en wonderlijk genoeg toch tragische – einde aan toe. De muziek (Jonny Greenwood, de vaste videomaker van Radiohead en componist van de filmmuziek voor oa You Were Never Really Here, We Need to Talk About Kevin en Phantom Thread componeerde) speelt, mede door de stille scènes, een essentiële rol in de film. De cameravoering (met schitterende wide shots van de Nieuw-Zeelandse landschappen waar de film werd opgenomen) is de finishing touch.

The Power of the Dog is een indringende film die onder je huid kruipt en daar lang blijft hangen. Absoluut de moeite van het kijken waard!

*) Plemons en Dunst (die toen nog samen was met Garrett Hedlund) ontmoetten elkaar op de set van Fargo, waar ze in seizoen 2 verschenen als het getrouwde stel Peggy en Ed. In 2017 verloofden ze zich, maar ze wachten met trouwen tot ze uit de luiers zijn – ze kregen in 2018 hun eerste, en in 2021 hun tweede kindje samen.

Deze film op IMDb
Klik hier om te zien waar deze film te zien is

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.