Warcraft: The Beginning (2016)

Regie: Duncan Jones

Op Azeroth leven de bewoners, voornamelijk mensen, elven en dwergen, in relatieve rust en vrede tot er een portaal wordt geopend en verschillende Orc-stammen Azeroth binnenvallen. Ze zijn uit hun eigen wereld, het uitstervende Draenor, gevlucht onder invloed van de sjamaan Gul’Dan, die zich bedient van Fel, een soort zwarte magie die wordt gevoed met levenskracht. Er volgt een bloedige oorlog tussen de bewoners en de Orcs, maar gaandeweg komen enkele Orc warchiefs tot de ontdekking dat Fel niet alleen voor de bewoners maar ook voor henzelf een gevaar vormt, waarop ze proberen een verbond te sluiten met de bewoners om samen Gul’Dan te verslaan. Ze falen, en worden door de andere stammen gezien als verraders waardoor er ook onder de Orcs gevechten uitbreken. Uiteindelijk lukt het om het portaal te sluiten en Fel uit te bannen, maar niet zonder in- en aangrijpende offers aan beide kanten.

Het lijkt me niet makkelijk, een film maken op basis van een online game die in zijn gloriedagen twaalf miljoen spelers bezighield, en waarvan een groot deel doordrongen is van de lore (de canon) en zich volledig inleeft in het character (personage) dat hij of zij bestuurt. Het is dan ook niet voor niets dat de plannen al tien jaar lagen: als je slaagt heb je meteen twaalf miljoen fans, als je faalt twaalf miljoen mopperaars waardoor de film flopt. Een van de manieren om potentiële kritiek voor te zijn is meteen een stevige crew en cast neer te zetten, en dat heeft in het geval van Warcraft inderdaad goed uitgepakt: het was niet alleen heel goed voor de publiciteit in de maanden ervoor, de film maakte wat mij betreft de verwachtingen helemaal waar.

Ik heb het jaren gespeeld, en het was een feest om te zien hoe trouw de makers zijn geweest aan de omgevingen en stijl van het spel. Alles kwam tot leven, van Ironforge tot Stormwind met zijn per wijk verschillend gekleurde daken, van de rijdieren tot de uitrustingen. Regisseur Duncan Jones (zoon van David Bowie) schreef het script samen met Charles Leavitt, en ze zijn niet alleen trouw gebleven aan de uiterlijke kenmerken van World of Warcraft maar ook in grote lijnen aan de canon van de verschillende Warcraft-games, wat uitzonderingen daargelaten (Lady Taria bijvoorbeeld komt niet voor in de geschiedenis van Azeroth). De mensen worden aangevoerd door koning Llane Wrynn (Dominic Cooper) en zijn zwager Anduin Lothar (Travis Fimmel, Vikings), waarbij ze hulp krijgen van de jonge, onhandige maar talentvolle magiër Khadgar (Ben Schnetzer) en Guardian Medivh (Ben Foster). De acteurs ‘onder’ de belangrijkste Orc-personages zijn onherkenbaar, maar Durotan (Toby Kebbell), Gul’Dan (Daniel Wu) en Orgrim (Robert Kazinsky) overtuigen volledig. Voor Garona (niet al te best neergezet door Paula Patton) is een belangrijke rol weggelegd: als half Orc, half mens heeft ze jaren als verschoppeling bij de Orcs geleefd, en wanneer ze tijdens gevechten gevangen wordt genomen door de mensen blijkt ze van grote waarde, niet alleen als love-interest van Lothar en tolk, maar vooral doordat ze op een cruciaal moment een ingrijpende beslissing neemt. Ook hier wordt afgeweken van de lore, want haar connectie met Khadgar en Medivh blijft buiten beschouwing – maar ja, je kan niet alles in één film proppen. De personages zijn goed uitgewerkt, en de film raakt zelfs op sommige momenten: ik heb gelachen maar ook twee keer met tranen in mijn ogen gezeten.

Ik hoop van harte op een uitgebreide franchise (en dan vooral op een deel over de draken die oorspronkelijk door de Titans waren ingezet om over Azeroth te waken). De epiloog is in ieder geval hoopgevend: Go’el, de zoon van Durotan en Draka, is eerder in de film tijdens gevechten in een mandje in de rivier gezet, en het laatste wat we te zien krijgen is dat hij wordt gevonden. Hoewel het in het ‘echt’ ietsjes anders is gegaan (hij werd niet na de Eerste, maar na de Tweede Oorlog gevonden, en niet in de rivier maar bij de lijken van zijn ouders) blijft de uitkomst hetzelfde: Go’el, de Orc die later Thrall genoemd zou worden, heeft het overleefd.

De film is niet alleen voor (oud-)spelers, maar ook voor mensen die nog nooit World of Warcraft hebben gespeeld, maar wel van actie en fantasy houden prima te volgen. Hoewel de film ruim twee uur duurt zit er zo’n vaart in dat je het nauwelijks merkt, en het 3D-effect leidt nergens af. Zeker als je op zondagochtend om 10:00 in een bijna lege zaal zit zonder hinderlijk geklets of gekraak kun je volledig opgaan in het verhaal. Ik vermoed zelfs dat de film de game een nieuwe boost zal geven, door mensen die na de film zelf in Azeroth willen rondlopen (of vliegen!) om alles met eigen ogen te zien, of mensen zoals ik, die na het zien van al die oude bekenden terugverlangen naar de uitgestrekte gebieden, prachtige steden en mythische monsters. Ik verheug me nu al op een volgend deel!

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.