Regie: Steve Beck
Een bergingsploeg zit in een café een succes te vieren als ze worden aangesproken door een piloot, die een ronddrijvend cruiseschip heeft gezien in de Beringzee. Hij wil ze inhuren, op voorwaarde dat hij mee mag. Als ze er aankomen blijkt het om de Antonia Graza te gaan, dat in 1962 verdween. Als ze op onderzoek uitgaan blijkt dat er vreselijke dingen aan boord zijn gebeurd – maar wat de ploeg dan nog niet weet, is dat er ook nog hele nare dingen gáán gebeuren. Er zijn wat schrikmomenten en er is een behoorlijke hoeveelheid gore te zien.
De openingsscène, waarin te zien is hoe de meeste passagiers om het leven zijn gekomen, is inmiddels iconisch. De scène werd in 2016 door ComingSoon uitgeroepen tot een van de beste horror-openingsscènes ooit, en staat in de Rotten Tomatoes-top 20 van de griezeligste openingsscènes in de filmgeschiedenis. De film als geheel bleef bij mij destijds ook hangen, vooral omdat ik gefascineerd ben door ruïnes en scheepswrakken en de mysteries die ze herbergen, en een voorliefde heb voor horrorfilms waarbij de schrikeffecten dienstbaar zijn aan een verhaal.
De film heeft een stevige cast, met onder meer Gabriel Byrne, Julianna Margulies, Ron Eldard, Isaiah Washington, Desmond Harrington, Karl Urban en de destijds dertienjarige Australische Emily Browning, voor wie de film haar doorbaak betekende. Ze zetten allemaal prima acteerwerk neer, met uitzondering van Washington die het begrip ‘subtiliteit’ niet heeft uitgevonden.
Het verhaal van Mark Hanlon en John Pogue (die beiden niet veel ervaring hadden met het schrijven van scenario’s) is ook prima, maar niet meer dan dat. Het blijft teveel aan de oppervlakte, en wie de boosdoener is wordt veel te vroeg weggegeven, terwijl dat juist een verrassende twist had kunnen zijn. Hoewel de dynamiek binnen de ploeg wél meteen duidelijk wordt neergezet heeft geen van de personages een echte backstory, waardoor je niet diep genoeg meegetrokken wordt (om maar even in watertermen te blijven). Het is overigens verrassend om een vrouw in een mannenwereld te zien, en zeker een die in de eerste scène laat zien haar vrouwtje te staan. Helaas wordt dat later weer onderuit gehaald: íemand moet zich immers ontfermen over het kleine meisje Katie dat door het schip rondwaart, en vervolgens voor gek verklaard worden omdat de rest van de ploeg het niet gelooft – en dat kon kennelijk geen mannelijk personage zijn.
Het camerawerk is degelijk, en ook de score van John Frizzell (die regisseur Beck al kende van Thir13n Ghosts dat een jaar eerder uitkwam) is prima. Alleen de muziek onder de scène waarin Katie aan Epps laat zien wat er op het schip is gebeurd, valt uit de toon: een gedateerde housebeat die de spanning eerder breekt dan versterkt.
Het is denk ik wel duidelijk: alles is prima, maar niet opvallend goed en op sommige punten zelfs slecht, met name het ultra-cheesy einde. En toch raad ik ‘m niet af: dat prachtige vervallen cruiseschip spreekt enorm tot de verbeelding en de film blijft voor het grootste deel boeien. Als je zin hebt in een ouderwets en simpel spookverhaal, gewoon lekker gaan zien.
Deze film op IMDb
Klik hier om te zien waar je deze film kunt kijken
Onder de trailer kun je wat weetjes en een greep uit de fouten in de film vinden
Het script voor Ghost Ship was oorspronkelijk een psychologische thriller zonder gore, waarin de crew langzaam gek wordt en elkaar uit hebzucht doodt – The Shining maar dan op een schip. Joel Silver, een van de producenten, gooide het script volledig om, tot frustratie van de cast die op basis van de originele versie had getekend. Julianna Margulies was naar eigen zeggen zelfs ‘heartbroken’ toen ze bij aankomst in Australië een compleet nieuw script kreeg. Ze kon niet meer terug: het contract was al getekend.
In de nieuwe versie was veel gore toegevoegd – waaronder de iconische openingsscène.
De film kreeg slechte recensies, maar was wél een commercieel succes. Er werd $68,3 miljoen omgezet bij de kassa tegen een budget van $20 miljoen.
De foto van de vrouw in Katie’s hangertje is een foto van hoofdrolspeelster Julianna Margulies.
Francesca Rettondini (die de zangeres speelt) sprak geen Engels. Regisseur Steve Beck moest een tolk inzetten op de set. Daarom heeft ze ook zo weinig dialoog, en wat ze zegt is in het Italiaans. In het nummer dat ze zingt, Senza Fine, is Italiaans met een zwaar accent te horen. Het werd ingezongen door Monica Mancini, die weliswaar Italiaanse roots heeft maar in de VS opgroeide.
De film werd opgenomen in Gold Coast, Australië. De oceaanscènes waren een uitdaging om te filmen vanwege zware haaienactiviteit in het gebied.
Het posterontwerp is een hommage aan Death Ship (1980), een andere ‘haunted liner’‑film.
De Captain’s Ball in de openingsscène is historisch correct. De klassieke Captain’s Balls en Captain’s Dinners aan het einde van de reis waren standaard aan boord van Trans-Atlantische cruises. Ze waren oorspronkelijk bedoeld als een manier voor de kapitein om de bemanning te bedanken, en te dineren met belangrijke of loyale gasten. Sinds de jaren 90 van de vorige eeuw is die traditie aan het afnemen.
Fouten in de film
Als de bergingsploeg met de Arctic Warrior op zoek is naar het schip, brandt het licht in de stuurhut. Dat is onlogisch, omdat je dan nauwelijks iets kunt zien als het buiten donker is.
Aan boord vindt de ploeg een nog werkende slingerklok. Die komen niet voor op schepen, omdat de slingerbeweging verstoord wordt op de golven.
Nadat de Arctic Warrior is ontploft ligt de hele crew in het water, ver van de romp van de Antonia Graza. In het volgende shot staan de overlevers ineens bovenop het cruiseschip.
In de rest van de film beschikt de crew over duikpakken, gereedschap, snijbranders en touwen, terwijl die op de zeebodem zouden moeten liggen nadat de Arctic Warrior is ontploft.
De crew is met de goudstaven in de weer alsof het bakstenen zijn, maar in werkelijkheid weegt een staaf goud van dat formaat zo’n 12 kilo.
Op zee geldt er geen ‘finders keepers’-regel zoals in de film wordt gezegd. In werkelijkheid moet een bergingsploeg altijd de kustwacht of de eigenaar informeren. Je kunt niet zomaar een cruiseschip claimen omdat je het vindt.
Een spookschip doet natuurlijk wat het wil, maar in werkelijkheid zou een verlaten cruiseschip na veertig jaar nooit in zo’n relatief goede staat zijn als de Antonia Graza. Het zou door corrosie en stormen grotendeels vergaan zijn, of op zijn minst vol water en op instorten staan.
Als Epps op zoek is naar Katie’s hut (rond 00:54), draagt ze het kettinkje al terwijl ze dat nog niet gevonden kan hebben. Er is ook iets raars met de deuren van de hutten in diezelfde scène: die gaan allemaal naar binnen toe open, behalve in de ‘gangscène’ waarin ze allemaal naar buiten openstaan en dichtklappen.
De geesten aan boord zijn afwisselend wel, en niet in staat om dingen op te pakken of aan te raken. Katie kan haar kettinkje niet aannemen van Epps, maar de kapitein van de Antonia Graza kan wél een fles vastpakken, en een glas en een boek aan kapitein Murphy geven.
Als Epps in het passagiersmanifest op zoek is naar Katie (rond 00:52), leest ze hardop voor dat Katie’s hut op het B-dek is. Later, rond 1:12, zien we in de flashbacks dat Katie naar hut A404 gedragen wordt.
Katie laat dingen aan Epps zien die ze zelf niet gezien kan hebben, zoals de gebeurtenissen in de machinekamer.
