Saint Maud (2019)

Regie: Rose Glass

De jonge privéverpleegster Maud krijgt een nieuwe cliënte: Amanda Köhl, een voorheen beroemde danseres die kanker heeft en haar laatste maanden ingaat. De toegewijde Maud zet zich niet alleen in voor het fysieke welzijn van de cynische Amanda, maar ook voor haar geestelijk welzijn: Maud doet er alles aan om Amanda’s ziel te redden voor het te laat is.

Door muziek en mooie, grimmige beelden van Mauds armetierige appartementje, de steeg waar ze woont en de trap naar Amanda’s huis wordt meteen een beklemmende sfeer neergezet die je pakt en niet meer loslaat. Je wordt meegezogen in Mauds wereld en haar gevecht tegen het kwaad in zowel Amanda als in zichzelf. Het camerawerk is weergaloos, de dialogen spitsvondig en filosofisch en het verhaal gelaagd waardoor je blijft kijken om erachter te komen wat er nou aan de hand is.

De in Zweden geboren Welshe actrice Morfydd Clark (Love & Friendship, His Dark Materials) is prachtig in haar eerste hoofdrol als de getormenteerde Maud, die intens religieus en bescheiden is maar heel direct kan zijn als het erop aankomt. Jennifer Ehle (Zero Dark Thirty, The King’s Speech) is overtuigend als Amanda, die wisselt tussen kwetsbaar en venijnig en niet goed weet wat ze aan moet met Maud, die haar confronteert met haar sterfelijkheid.

Saint Maud is het geslaagde speelfilmdebuut van de jonge Britse Rose Glass, die de film ook schreef waarbij ze zich liet inspireren door Bergman-films als Through A Glass Darkly, The Silence en Persona. Met resultaat: Glass werd tijdens de British Independent Film Awards 2020 uitgeroepen tot Best Debut Director voor Saint Maud. Glass heeft een moedige keuze gemaakt met deze psychologische horror, er wordt niets uitgelegd, je weet niet of wat zich afspeelt de realiteit is en de film roept (net als Joker) een aantal prangende vragen op over onze maatschappij en de manier waarop we met onze kwetsbaren omgaan. Ik blijf het zeggen: ik vind het bijzonder om te zien dat horror steeds meer uit de nichehoek naar mainstream verschuift, en daardoor kwalitatief beter wordt (veel sterkere verhaallijnen en beter camerawerk dan twintig jaar geleden) en serieuzere onderwerpen aan kan snijden.

Vergis je niet, hoewel Saint Maud (in mijn ogen) wat maatschappijkritische elementen heeft is -ie op bepaalde momenten wel degelijk eng. Ik ben niet snel meer bang na zoveel horrorfilms gezien te hebben, maar door de film heen zitten heel subtiele, angstaanjagende momenten en bij één scène stonden de haartjes op mijn armen recht overeind. En toch: de enge momenten zijn niet gemaakt vanuit effectbejag maar als onmisbaar deel van het verhaal, dat kunstig verteld wordt door middel van een prachtig gemaakte, originele film.

Leuk weetje: de stem van God, die soms ook Welsh spreekt, is Morfydd Clarks eigen stem, alleen lager gemaakt. Maud praat dus in zekere zin met zichzelf 😉

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.