Respect (2021)

Regie: Liesl Tommy

Biopic over Queen of Soul Aretha Franklin, waarin haar jeugd, het verlies van haar moeder, de vroege zwangerschappen, haar huwelijken, haar alcoholisme, haar betrokkenheid bij de Afro-Amerikaanse burgerrechtenbeweging en haar herstel te zien zijn.

Het project heeft een lange aanloop gehad. Aretha Franklin was zelf betrokken bij de ontwikkeling tot haar dood in 2018 en voorspelde dat Jennifer Hudson een Oscar zou krijgen voor haar vertolking van Franklin. Ik voorspel van niet.

De film begint als Aretha (of Ree Ree zoals ze door intimi genoemd werd) klein is en regelmatig door haar vader, dominee en burgerrechtenactivist C.L. Franklin (Forest Whitaker), uit bed wordt gehaald om te zingen voor bezoek. De kleine Aretha wordt gespeeld door Skye Dakota Turner, die ten tijde van de opnamen (2019) pas elf was maar een indrukwekkende performance neerzet, zowel met haar acteerwerk als met de nummers die ze live zingt. Voordat ze werd gecast voor Respect stond ze al in een Broadway-productie, Tina: The Tina Turner Musical en trad op in tv-shows.

De overgang van de jonge Aretha naar de volwassen Aretha (Jennifer Hudson) is prachtig gedaan, maar markeert ook de overgang naar mindere acteerkwaliteit – Hudson, die door Aretha zelf werd uitgezocht om haar te spelen en voor Respect ook optrad als uitvoerend producent, presteert ondermaats. Ze wisselt puppy eyes af met slecht gelukte imitaties van Franklin, en dat terwijl ze nota bene een Oscar voor de beste vrouwelijke bijrol kreeg voor Dreamgirls (Bill Condon, 2006). Ook Mary J. Blige (Dinah Washington) acteert slecht, Gilbert Glenn Brown (Martin Luther King jr) is meer bezig met MLK te imiteren dan te acteren en Whitaker en Marlon Wayans (Ted White) heb ik in andere films veel beter zien acteren.

De verhaallijn loopt niet lekker en slaat maten over, om maar even in muziektermen te blijven. Gebeurtenissen en levensfases volgen elkaar op zonder ontwikkeling of verdieping. Het lijkt alsof er uitgegaan wordt van een publiek dat alles al weet – maar waarom dan een film maken als je niet het hele verhaal wil vertellen?

Als er zoveel aan een film mankeert moet er toch een gemeenschappelijke deler zijn, en ik vermoed dat dat de regisseur is. Dit is de eerste speelfilmregie van Liesl Tommy, die eerder losse afleveringen regisseerde voor een paar tv-series waaronder Jessica Jones en The Walking Dead. Wat mij betreft een onbegrijpelijke keus: The Queen of Soul verdiende echt een meer ervaren regisseur die het optimale uit zo’n all star cast had gehaald en creatiever om was gegaan met het scenario.

Ik bleef kijken omdat de informatie díe er gegeven wordt interessant blijft en omdat er veel muziek in de film te horen is. Ja, Hudson zingt weergaloos, maar ze mist de ziel, de eigenheid waar Aretha juist zo beroemd mee is geworden. If anything laat Hudson ons zien hoe uniek Franklin was en hoe onmogelijk het is om in haar voetsporen te treden, in een film die evenveel ziel en eigenheid mist.

Als je betere biopics wil zien over legendarische zwarte zangeressen kan ik je Lady Sings the Blues (1972) over Billie Holiday en What’s Love Got to Do with It (1993) over Tina Turner van harte aanraden.

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.