Candyman (2021)

Regie: Nia DaCosta

Kunstenaar Anthony is op zoek naar inspiratie voor zijn volgende expositie als hij op de Candyman-legende stuit: een griezel die opgeroepen kon worden door zijn naam vijf keer in de spiegel te zeggen en de buurt in de jaren ‘70 terroriseerde. Anthony maakt op basis van die verhalen verschillende kunstwerken voor de expositie met de naam Say His Name, die druk bezocht wordt. Een bijkomend nadeel is dat de legende daarmee weer tot leven komt, met alle gevolgen van dien.

Ik was nogal sceptisch: ik ben groot fan van de oorspronkelijke Candyman-trilogie en was wat kritisch op het werk van Jordan Peele, die de film produceerde en meeschreef aan het scenario. Get Out (2017) vond ik erg goed, Us (2019) helemaal niet. Ik ben erg opgelucht, al heb ik niet heel veel gegriezeld.

Het scenario van Jordan Peele, Nia DaCosta en Win Rosenfeld is het vervolg op de eerste Candyman-film uit 1992 (die werd gevolgd door Candyman: Farewell to the Flesh uit 1995 en Candyman: Day of the Dead uit 1999), die weer gebaseerd was op een kort verhaal van horrorgrootmeester Clive Barker, The Forbidden uit 1985 (in het Nederlands heet het Graffiti en is opgenomen in De Boeken van Bloed).

Interessant is dat Bernard Rose, die het verhaal van de eerste Candyman omwerkte naar een scenario, ervoor koos om Candyman een zwarte man, in plaats van een blonde man met blauwe ogen te laten zijn, en hem een backstory te geven. Candyman is de geest van Daniel Robitaille, de zoon van een voormalige slaaf, die in de tweede helft van de negentiende eeuw de opdracht kreeg om een portret te schilderen van Caroline Sullivan, een witte vrouw, waar hij verliefd op werd. Ze raakte zwanger, tot grote woede van haar vader die Daniel liet opjagen door een groep mannen. Ze snijden zijn hand af en smeren hem in met honing, waarop hij wordt doodgestoken door een zwerm bijen. Wrang genoeg had dat in die tijd ook echt kunnen gebeuren in de VS: na de burgeroorlog werden gemengde relaties niet geaccepteerd en zwarte mannen die het wel in hun hoofd haalden omgang te hebben met een witte vrouw werden op gruwelijke wijze vermoord. Gemengde huwelijken waren in de meeste staten bij wet verboden. Dat is inmiddels niet meer het geval, maar dat heeft lang geduurd: in Alabama werd de wet zelfs pas in 2000 ingetrokken.

Rose paste nog meer aan: het verhaal van Barker speelt zich af in een arme wijk in Liverpool, in de filmversie van Rose speelt het zich af in Cabrini-Green Homes, dat ten tijde van de eerste Candymanfilm gold als een van de armste en gewelddadigste wooncomplexen in Chicago. De bewoners bestonden veelal uit nazaten van mensen van kleur die uit het zuiden van Amerika, waar ze kansloos waren, waren verhuisd naar het noorden (lees hier meer over de ontstaansgeschiedenis van Cabrini-Green). Rose verwerkte ook een aantal waargebeurde elementen in zijn film, zoals de moord op Ruthie Mae McCoy (in de film Ruthie Jean). Naast een onvervalste horrorfilm was de originele film dus al behoorlijk maatschappijkritisch.

Door het integreren van zwarte geschiedenis in een horrorfilm was Rose zijn tijd vooruit, en in deze tijd blijkt het een bal die Jordan Peele, die al bekend staat om zijn maatschappijkritische horrorfilms, alleen maar hoefde te vangen.

De verhaallijnen zijn goed opgebouwd, boeiend en actueel, het acteerwerk van o.a. Yahya Abdul-Mateen II (Watchmen, The Trial of the Chicago 7), Teyonah Parris (WandaVision) en Colman Domingo (Ma Rainey’s Black Bottom) is echt goed en de muziek van Robert Aiki Aubrey Lowe (Sicario, Mother!) is beklemmend. De afwezigheid van de beste Candyman die er ooit zal zijn (Tony Todd) is slim opgelost. Handig om het verhaal te verweven in de kunstwereld: daar kun je prima dialogen kwijt over ghettovorming en gentrificatie onder het mom van de motivatie voor een werk, en een bij een kunstcriticus verbaas je je niet over hoogdravende teksten. Waar ik het meest van onder de indruk ben is de cinematografie van John Guleserian (Trial by Fire, Love Simon) en de montage, in combinatie met de uitstekende keuze om Candyman voornamelijk via spiegels en andere reflecties te laten zien. Het enige kleine minpuntje is dat er erg veel aandacht is gegeven aan de sterke dialogen en de boodschap, waardoor het horrorelement wat achterblijft.

Ondanks dat hebben Nia DaCosta (die nu The Marvels aan het opnemen is!) en Peele prima werk afgeleverd, dus deze kan ik met een gerust hart aanraden.
(En als je echt wil griezelen en Candyman uit 1992 nog niet gezien hebt, zeker doen!)

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.