Stillwater (2021)

Regie: Tom McCarthy

De stugge, zwijgzame arbeider Bill (Matt Damon) vertrekt uit Stillwater, Oklahoma naar Marseille om op bezoek te gaan bij zijn dochter Alison (Abigail Breslin), die onschuldig vastzit voor moord. Tijdens het bezoek geeft ze hem een briefje in het Frans voor haar advocaat, dat hij met behulp van Virginie, die in de hotelkamer naast hem logeert, weet te ontcijferen – het wijst op een mogelijke dader. Als de advocaat van Alison weigert er iets mee te doen, omdat alles dat gedaan kon worden in de zaak van Alison al gedaan is, gaat hij zelf op onderzoek uit. Dat gaat niet gemakkelijk door tegenwerkende instanties en de moeizame band tussen vader en dochter, die hem als mislukkeling ziet en geen enkel vertrouwen in hem heeft.

Doordat Bill steeds een beroep op Virginie (Camille Cottin) moet doen ontwikkelt zich een vriendschap tussen hem, Virginie en haar dochter Maya (Lilou Siauvaud). Hij trekt als gast bij hen in, doet klusjes in huis, past op Maya en haalt haar van school. Uiteindelijk groeien Bill en Virginie, twee totaal verschillende mensen – een simpele, zwijgzame Amerikaan en een directe, theaterminnende Française – op een geloofwaardige manier naar elkaar toe.

Het acteerwerk van Matt Damon, Camille Cottin (bekend van de serie Dix Pour Cent), Abigail Breslin (Little Miss Sunshine, My Sister’s Keeper) en eigenlijk de hele cast is uitstekend, maar vooral Lilou Siauvaud, die hier haar eerste rol speelt (en tijdens de opnamen pas negen jaar oud was) is hartveroverend. Daar speelt het prachtige camerawerk ook een grote rol bij. De soundtrack is mooi, maar iets teveel naar mijn zin – ik bepaal liever zelf wat ik voel bij een scène.

Omdat ik de zaak rond Amanda Knox* op de voet gevolgd heb keek ik erg uit naar deze film, maar de verwijzingen daarnaar blijken vooral een marketingstrategie te zijn geweest. Knox zelf was totaal niet te spreken over het feit dat haar naam werd gebruikt om de film te promoten, en terecht: de gebeurtenissen in de film hebben nauwelijks tot niets met de zaak-Knox te maken, ze zijn op z’n hoogst een weergave van de onzin die de media erover verkocht. Er is voor of tijdens het schrijven van het script (ook Tom McCarthy) ook niet gesproken met Knox of haar familie. Dat is merkwaardig, omdat McCarthy eerder juist heel zorgvuldig was en veel research deed voor tweevoudig Oscarwinnaar Spotlight (2015) dat ook door hem geschreven en geregisseerd werd. Daarnaast is de gevangenschap en de schuld of onschuld van Alison meer een vehikel voor de ontwikkelingen van, en tussen de verschillende personages.

Wat ik verfrissend vond is de bescheidenheid van het Amerikaanse personage: waar in Amerikaanse films vaak wat neerbuigend wordt gedaan naar inwoners van andere landen krijgt Bill hier lik op stuk als hij zich te arrogant gedraagt. Ook de kalmte in de film is niet standaard, maar dat is tegelijkertijd een minpunt: als mijn dochter onterecht vast zou zitten zou ik hemel en aarde bewegen om haar vrij te krijgen, maar Bill doet op dat vlak maar een paar dingen die ook nog bijna ondergeschikt zijn aan het andere verhaal – het opbouwen van een knus huiselijk leven en repetities en voetbalwedstrijden bezoeken. Bill ontdekt een hele andere wereld buiten het kleine Amerikaanse stadje waar hij vandaan komt en dat is mooi, maar daardoor weet je niet waar nu de focus ligt,  noch van Bill, noch van de film.

Samengevat: het is een mooie en goedgemaakte film, maar ik zou ‘m Eat Pray Love, MAGA Dude Edition noemen en de verhaallijn over de dochter gewoon weglaten, ook uit respect voor de echte Amanda Knox.

*) Knox werd veertien jaar geleden in Italië beschuldigd van de moord op haar kamergenoot en zat vier jaar onterecht vast. Lees hier meer.

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.