Sleepwalkers (1992)

Regie: Mick Garris

De directe aanleiding om deze film te zien was dat het script in 1982 is geschreven door mijn favoriete horrorschrijver, Stephen King. Het is nooit in boekvorm verschenen.

Moeder en zoon strijken neer in een klein dorpje. Je ziet nog net dat er op hun vorige adres vreemde dingen zijn gebeurd. Moeder en zoon zijn beiden sleepwalkers, een soort katachtigen die zich voeden met de adem van een maagd en zeer allergisch zijn voor een kattenkrab. Zoon treft een aardige deerne in zijn nieuwe klas, zij wordt vanzelfsprekend hun volgende doelwit. Hij maakt haar het hof, maar al snel slaat de sfeer om en wordt het een kat- en muisspel (pun intended).

Hoewel de film enorm gedateerd is (met name de special effects kunnen nu echt niet meer) is het een vermakelijke film – maar wel van het popcorn-soort. Wat helpt is de goedgekozen all-star cast: Brian Krause (later te zien in zijn vaste rol in Charmed), Mädchen Amick (dit was haar eerste rol sinds Twin Peaks) en een heel jonge Ron Perlman. De griezelige Alice Krige speelt mama sleepwalker. Er zit een kadootje voor liefhebbers in de film: horrormeesters Tobe Hooper, Stephen King en Clive Barker zijn samen te zien in een kleine scène.

De verhaallijn loopt, maar is niet altijd even sterk of geloofwaardig. Waar eerst nog de suggestie wordt gewekt dat zoonlief wel eens echt verliefd op dit meisje zou kunnen worden neemt de film onbedoeld ineens een heel andere wending. Karakters worden nergens echt uitgediept. Ook is het moeilijk voor te stellen dat er, zelfs in de 80-er jaren, zulke klungelige politiemensen waren. Het grootste minpunt aan de film is is de muziek: die past totaal niet bij de sfeer van de film, eerder bij een avonturenfilm en maakt scènes die spannend bedoeld zijn soms bijna komisch. Voor eighties-babies is het steeds terugkerende thema wel weer herkenbaar: Boadicea van Enya, later gesampled gebruikt in Ready or Not van The Fugees.

Weetje: het gegeven van een zich met adem voedende kat heeft King ook in een van zijn korte verhalen gebruikt: The General uit 1985, verfilmd met Drew Barrymore als onderdeel van Cat’s Eye. Hier bleek de ademjatter echter niet de kat te zijn, maar een trol.

Voor King- en Barkerliefhebbers is de film te doen, maar echt indrukwekkend is ie niet te noemen.

Deze film op IMDb

Psssst…. mocht je écht alleen geïnteresseerd zijn in de scène met Hooper, King en Barker kun je de film ook overslaan en hieronder kijken.

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.