Braindead (1992)

Regie: Peter Jackson

Nieuw-Zeelander en autodidact Peter Jackson is nu niet meer weg te denken uit het mainstream rijtje bekende regisseurs (vooral door de Lord of the Rings-trilogie die door hem geschreven, geproduceerd en geregisseerd werd), maar hij brak voor het eerst door binnen het horrorgenre.

Jackson was al van kinds af aan geobsedeerd door film, en toen hij negen jaar oud was gaf een vriend van de familie hem een Super 8 camera waarmee hij probeerde een stop-motion remake te maken van zijn lievelingsfilm: King Kong (kort daarna maakte hij kennis met de Lord of the Rings door het zien van de animatiefilm van Ralph Bakshi – hij wist toen vast nog niet dat hij bijna dertig jaar later zelf een trilogie zou maken die wereldberoemd werd). Op zijn vijftiende schreef en regisseerde hij met behulp van een paar vrienden de korte film The Valley (1976).

Op zijn 26e ging hij pas goed los met zijn eerste speelfilm: Bad Taste (1987), waar hij samen met vrienden vier jaar aan had gewerkt naast zijn fulltime baan bij een krant, gevolgd door Meet the Feebles (1989). Tussen die twee films in was hij al begonnen met het schrijven van Braindead (1992, in de VS uitgebracht onder de titel Dead Alive door de al bestaande rechten op de titel Brain Dead van een andere film die kort daarvoor was uitgebracht). Meet the Feebles is een soort absurde Muppetshow on crack (for real), maar met Bad Taste en Braindead bleek hij een van de pioniers van het splatstick-genre dat begin jaren ‘00 een breder publiek bereikte door de Splat Pack, bestaande uit makers zoals Robert Rodriguez en Rob Zombie. Splatstick is een samenvoeging van splatter (ook wel gore genoemd) en slapstick: overdadig bloederige én grappige horror.

De onhandige en naïeve Lionel (Timothy Balme) is volwassen, maar woont nog thuis bij zijn dominante, manipulatieve moeder (Elizabeth Moody). Op zijn eerste date met de mooie Paquita (Diana Peñalver) in de dierentuin worden ze door haar gevolgd, maar tijdens haar gespioneer wordt ze gebeten door een Sumatraanse rat-aap. Lionel laat Paquita achter en brengt zijn moeder naar huis, waar ze steeds zieker wordt en zich steeds vreemder gaat gedragen. Niet lang daarna sterft ze, maar dan begint het feest pas.

De film sterft van de clichés en stereotypen, maar dat is een van de factoren die ‘m zo ontzettend leuk maakt naast het voelbare, bijna kinderlijke enthousiasme van Jackson (die zelf ook heel even in een cameo te zien is als lab-assistent). Er zit een enorme vaart, maar ook een prima opbouw in de film, niet alleen in het verhaal dat steeds absurder wordt maar ook in de hoeveelheid gore: beperkt het zich in het begin tot een oor dat in de soep valt, tegen het eind zit letterlijk het hele huis onder het bloed en de ingewanden. Het acteerwerk is niet overal even goed, maar de rest compenseert ruimschoots. De montage is uitstekend, en er zijn wat goed getimede handelingen die er bijna terloops uitzien maar flink wat takes gekost moeten hebben om het zo perfect te krijgen. De gore is zeldzaam origineel, ik stelde me voor hoe het schrijversteam over elkaar heen buitelde met bizarre ideeën – ik bedoel, wie verzint dat nou, iemand zó hard tegen een brandend peertje aan de muur aangooien dat het haar hoofd doorboort en haar hele gezicht van binnenuit wordt verlicht? Die zeldzaam originele vondsten hebben zich uitbetaald in een waslijst aan prijzen én een voor het horrorgenre even zeldzame hoge IMDb-score: een 7,5. Terecht: ik heb geschaterd, gekokhalsd of met grote ogen en open mond ademloos gekeken als het helemaal over-the-top ging – de heerlijke combinatie die je ook kan hebben in een kermisattractie waar je groen van misselijkheid maar schor van de pret uitrolt.

Het was een lowbudgetfilm, slechts 3 miljoen dollar (het budget voor een gemiddelde Hollywoodfilm is 65 miljoen) en hoewel er geld op werd verloren (hij bracht nog net geen 2 miljoen op) bereikte de film onder horrorfans een cultstatus en wordt tot op de dag van vandaag aangeraden als must see. En dat doe ik hier ook, van harte!

Leuk weetje: in Jacksons King Kong (2005) is een subtiele verwijzing naar deze film te zien. Op een kooi in de laadruimte van de SS Venture hangt een bordje met daarop: “Sumatran Rat Monkey – Beware the bite!”

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.