The Black Phone (2021)

Regie: Scott Derrickson

Als de 13-jarige Finney wordt ontvoerd en in een kelder wordt opgesloten gaat een kapotte muurtelefoon ineens over. Doordat zijn leven in gevaar is wordt hij gedwongen voor zichzelf op te komen, waarbij hij wordt geholpen door degenen aan de andere kant van de lijn.

De film speelt zich af in 1978 in een klein stadje in Colorado. Hoewel je de tijdgeest duidelijk ziet en voelt wordt deze niet ingezet als gimmick, bijvoorbeeld door erg de focus te leggen op typische spullen uit die tijd, maar is gewoon een gegeven (hoewel ik wel heel blij werd van de soundtrack met klassiekers van Pink Floyd en de Edgar Winter Group).

Goed uitgewerkte backstories en personages zijn altijd een meerwaarde, maar er wordt in verhouding erg veel tijd gestoken in het uiteenzetten van de omstandigheden van Finney en zijn zusje Gwen die het niet makkelijk hebben bij hun gewelddadige vader en het lastig hebben op school. Van The Grabber weten we vrijwel niets, en we komen er niet achter wat zijn motivatie is om te doen wat hij doet – maar misschien is dat ook niet van belang.

Er wordt in de film een pad gevolgd dat sterk doet denken aan iets dat Stephen King zo meesterlijk kan: een gedetailleerde uitleg geven van de personages en omstandigheden zodat je je kunt verplaatsen in de hoofdpersonages, en vervolgens het horrorelement gebruiken om ze een belangrijke persoonlijke ontwikkeling door te laten maken. De gebeurtenissen in de kelder zouden zich net zo goed alleen in Finney’s hoofd kunnen afspelen, waarbij ze symbool staan voor het overwinnen van zijn angsten en het accepteren van het verlies van zijn vrienden. Die zorgvuldige opzet zorgt er ook voor dat je met kippenvel (die van het goeie soort) zit als alles uiteindelijk losgaat. Er zijn meer elementen waarin de invloed van King te bespeuren valt, zoals Gwen’s gave en haar rol in het geheel. De associatie met het werk van King is niet zo gek: het scenario is gebaseerd op een kort verhaal van King’s zoon, Joe Hill.

Ik vond het met de horror erg meevallen (maar zoals ik vaker zeg ben ik misschien geen goeie graadmeter doordat ik zoveel horrorfilms heb gezien) of je moet de thuissituatie van Finney en Gwen meetellen. Het wordt ook niet ingezet als effect, maar is louter dienend aan het verhaal met als bonus een paar originele vondsten.

Ethan Hawke als The Grabber komt niet bijzonder uit de verf, maar zoals gezegd weten we ook niets over hem dus kan Hawke daar misschien niet veel aan doen (overigens is dit de tweede samenwerking tussen regisseur Derrickson en Hawke: de eerste was Sinister uit 2012). Mason Thames (Finney) is overtuigend (en lijkt sprekend op een 80’s/90’s zanger die acteur is geworden maar op wiens naam ik niet kan komen), maar de veertienjarige Madeleine McGraw (Gwen) knalt iedereen van ’t scherm, met als toppunt een heftige confrontatie tussen Gwen en vader Terrence (Jeremy Davies).

Het einde bood ruimte voor verschillende twists, maar de rechttoe-rechtaan afronding is bevredigend genoeg. Kortom: hij had iets korter gekund, maar The Black Phone is zeker één van de betere Blumhouse-films.

Deze serie op IMDb
Klik hier om te zien waar deze film te zien is

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.