Her

Spike Jonze, 2013

Nee, geen verfilming van het al bijna vergeten She, A History of Adventure van H. Rider Haggard. Een nieuw verhaal door Spike Jonze.

In de nabije toekomst werkt Theodore Twombly (Joaquin Phoenix), een beetje een sullige, zachte man, bij www.beautifulhandwrittenletters.com, een bedrijf dat is gespecialiseerd in brieven schrijven voor anderen, meestal geliefden. En daarmee is eigenlijk de maatschappij zoals ie op dat moment is goed samengevat: er is nauwelijks rechtstreeks contact, iedereen loopt met een oortje en een klein boekje met beeldschermpjes, alles kan per voice command. Theodore ligt in scheiding en is eenzaam. Dan koopt hij impulsief het nieuwste van het nieuwste: ‘Operating System One, an intuitive entity that understands you, listens to you and knows you’. Het installeren van de OS1 verloopt simpelweg door middel van twee vragen a. ben je sociaal of asociaal en b. hoe is de relatie met je moeder. Door zijn antwoorden, of liever gezegd door zijn manier van antwoord geven weet de OS voldoende en wordt Samantha gecreëerd. Door samen met hem zijn PC door te struinen analyseert ze hem en helpt ze hem zichzelf te organiseren. Het is een match made in heaven, en het duurt dan ook niet lang voor ze romantische gevoelens voor elkaar krijgen.

Op zich is het geen nieuw concept, een film over een hoogontwikkelde artificial intelligence met als bekendste voorbeeld Blade Runner, of recenter Artificial Intelligence: A.I. – in beide gevallen worstelen ze met hun niet-mens zijn, het verlangen naar ‘echt’ zijn. De moderne Pinokkio. De essentie van Her is niet heel anders: het frustreert Samantha dat ze geen lichaam heeft en ze probeert de mens te begrijpen.

Her had een geestige observatie van ons soort kunnen worden, zelfs maatschappijkritisch, neem deze simpele dialoog:
Samantha: Okay. So before we address your organizational methods, I’d like to sort through your contacts. You have a lot of contacts.
Theodore: I’m very popular.
Samantha: Really? Does this mean you actually have friends?
En dat was wat mij betreft meteen de scherpste dialoog uit de hele film. Het concept van een kunstmatige entiteit die intuïtief is, je begrijpt en naar je luistert (wie wil dat nou niet) resulteert niet in scherpzinnige reflectie of diepgaande filosofie, integendeel, de film verzandt in een melodramatische love-story. Het was nog een leuke twist geweest als aan het eind zou blijken dat de A.I. precies had gedaan wat Theodore nodig had, en hun romance slechts kunstmatig was (zoals in The Game), maar nee. De Oscar voor het beste originele scenario snap ik dan ook niet helemaal. Hoewel Her een feest is om naar te kijken door de mooie verstilde beelden, en naar te luisteren door de prettige stem van Scarlett Johansson, bestond de film voor het grootste deel uit relatiegeneuzel. Daar hebben we geen A.I. voor nodig, zulke films zijn er al genoeg.

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.