Promising Young Woman

Emerald Fennell, 2020

Cassie is dertig, heeft haar studie medicijnen voortijdig afgebroken en woont nog thuis. Naast haar dagbaan in de coffeeshop van Gail (een heerlijke rol van Laverne Cox) voert ze elk weekend haar persoonlijke missie uit: ze gaat naar clubs en discotheken, doet daar of ze zwaar onder invloed is en confronteert mannen vervolgens met hun wangedrag. Gedurende de film wordt duidelijk dat een drama uit haar studietijd de motor achter die missie is, en een reeks van gebeurtenissen leidt tot haar ultieme wraak.

De film is geschreven en geregisseerd door Emerald Fennell, die eerder te zien was als Camilla Parker-Bowles in The Crown en uitvoerend producent en medeschrijfster was van Killing Eve.

Het eerste deel van de film bestaat uit situaties die voor veel vrouwen herkenbaar zijn: mannen die misbruik maken van het feit dat je onder invloed bent, catcalling, scheldpartijen als er niet of afwijzend wordt gereageerd. De meeste vrouwen zijn eraan gewend en anticiperen erop, bijvoorbeeld door niet dronken te worden als je alleen bent, niet alleen naar huis lopen in het donker, schunnige teksten negeren – maar als je het zo op film ziet besef je pas goed hoe absurd het is dat vrouwen anticiperen op wangedrag. Het is het wangedrag dat zou moeten stoppen.

In de rij mannen zit ook één man die het wel snapt, die echt interesse in Cassie heeft, die haar tempo respecteert, die met haar in contact blijft over wat zij fijn vindt. Het is mooi om dat contrast en het effect te zien: Cassie is volledig verrast, en uiteindelijk ontstaat er een liefdesrelatie die gebaseerd is op wederzijdse genegenheid en vriendschap. Het is perfect materiaal om te onderzoeken hoe instemming, of het gebrek daaraan, werkt in de praktijk.

Het is voor vrouwen heerlijk om te zien hoe een vrouw zegt wat we allemaal hadden willen zeggen op zulke momenten en niet durfden, maar het is geen slachtofferfilm, chickflick of romcom. Het verhaal is rijk, gelaagd en boeiend genoeg voor iedereen. Er zit een enorme vaart in de film, er is humor en actie, de dialogen zijn vlot en direct en de finale genadeloos. Het camerawerk is solide en vooral dienend aan het verhaal, hoewel er hier en daar wel wat prachtig gestileerde shots tussen zitten.

De cast is spot-on: de oorspronkelijk Britse Carey Mulligan (Wall Street, The Great Gatsby) switcht moeiteloos van kwetsbaar kinderlijk en ontwapenend naar snoeihard en méér dan volwassen, Chris Lowell is geknipt voor de rol van all-American jock Al, de lange (en grijze!) Clancy Brown met zijn prachtige diepe stem is een lieverd als Cassies vader en Jennifer Coolidge zet overtuigend en geestig Cassies wat naïeve en lodderige moeder neer.

Carey Mulligan werd genomineerd voor de Academy Award voor Beste Actrice. Het is haar tweede nominatie in die categorie: de eerste was voor An Education. Helaas greep ze ook deze keer mis – het beeldje ging naar Frances McDormand voor Nomadland.

Deze film op IMDb

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.