Het was eind zeventiger jaren. Stephen King was in 1974 doorgebroken met Carrie*, gevolgd door Salem’s Lot (Bezeten stad) in 1975 en The Shining in 1977. King had net te horen gekregen dat The Shining verfilmd zou worden door Kubrick, maar hoewel hij genoot van het succes dat zijn boeken hadden, sloeg de twijfel ook toe: was het geluk of had hij echt talent? Daarnaast werden schrijvers geacht maar één boek per jaar uit te brengen, om te voorkomen dat de markt verzadigd raakte. Dat was op te lossen door onder een pseudoniem te schrijven.
Oorspronkelijk had King de naam Gus Pillsbury bedacht, maar dat dat King was lekte al uit vóórdat hij een boek kon publiceren. Hoe King op de nieuwe naam kwam, legt hij uit op zijn eigen website:
“Door de naam Richard Bachman aan te nemen kon ik twee boeken in één jaar schrijven […] De naam Richard Bachman kwam eigenlijk voort uit een telefoongesprek met de uitgever, die vroeg: ‘We zijn klaar om te drukken, welke naam moet erop?’ […] Er lag een roman van Richard Stark op mijn bureau, dus ik gebruikte de naam Richard. Dat is best grappig, want Richard Stark is op zichzelf al een pseudoniem van Donald Westlake. En wat op dat moment op de platenspeler draaide, was ‘You Ain’t Seen Nothin’ Yet’ van Bachman Turner Overdrive, dus ik combineerde de twee en kwam uit op Richard Bachman.”
In een poging de reden van zijn succes te doorgronden, koos King er bewust voor om zo min mogelijk marketing in te zetten voor zijn Bachman-boeken, met het idee dat hij er dan eerlijke en objectieve reacties op zou krijgen.
King gaf Bachman een eigen identiteit door wat biografische details over de auteur te bedenken: na jaren voor de kustwacht en de koopvaardij gewerkt te hebben, had Bachman zich gevestigd in New Hampshire als melkveehouder. Bachman kreeg ook een vrouw: Claudia Inez Bachman. Kleine details werden toegevoegd om Bachman nog echter te laten lijken, zoals een tragisch ongeluk waarbij Bachmans kind om het leven was gekomen en gezondheidsproblemen waarmee de auteur te kampen had. Op de achterflap van Bachmans vijfde boek, Thinner (1984) prijkte zelfs een auteursfoto. De man op de foto was in werkelijkheid Richard Manuel, werkzaam in de bouwsector en bevriend met King’s literair agent, Kirby McCauley.
Begin 1985 ontdekte Steve Brown, een medewerker van een boekhandel in Washington DC, dat er overeenkomsten waren tussen de schrijfstijl van Bachman en die van King. Brown ging op onderzoek uit in de Library of Congress en vond uitgeversdocumenten waarin King werd genoemd als de auteur van een van Bachmans romans. Hij stuurde kopieën van de documenten naar Kings uitgever met een brief erbij, waarin hij vertelde dat hij er graag een artikel aan wilde wijden, maar alleen als King daar OK mee was. Twee weken later werd Brown door King zelf gebeld, die voorstelde dat Brown een artikel zou schrijven over hoe hij de waarheid had achterhaald, waarbij hij King mocht interviewen. (lees het hele verhaal van Brown in het Nederlands vertaald op de website van de Nederlandse fanclub, StephenKing.nl)
Op het moment van de onthulling in 1985 werkte King aan Misery, een boek dat hij oorspronkelijk als een Bachman-roman had willen uitbrengen. Door de ontmaskering zag hij daarvan af. Toen eenmaal werd onthuld dat King en Bachman één en dezelfde persoon waren, werd een laatste feit aan Bachmans biografie toegevoegd: zijn overlijden door ‘kanker van het pseudoniem’.
In 1987 werd het Bachman-boek The Running Man verfilmd onder regie van Paul Michael Glaser met Arnold Schwarzenegger. King stond erop dat niet zijn naam, maar die van Richard Bachman op de credits kwam.
In 1989 bracht King The Dark Half (De duistere kant) uit, over Thad Beaumont, een schrijver die onder zijn eigen naam literaire romans publiceert, maar onder het pseudoniem George Stark (ha, weer die Stark) gewelddadige thrillers schrijft. Wanneer Thad besluit Stark ‘te begraven’ en publiekelijk afstand te nemen van zijn alter ego, komt Stark op mysterieuze wijze tot leven en begint een bloederige moordtocht. King droeg het boek op aan ‘wijlen Richard Bachman’. Het boek is in 1993 verfilmd onder regie van George A. Romero met Timothy Hutton in de hoofdrol.
In 1996 verscheen er toch weer een Bachman-boek, The Regulators (De Regelaars). Daarover vertelde de uitgever dat het manuscript tussen Bachmans spullen was gevonden door de weduwe van Bachman, Claudia. Het boek werd tegelijk uitgebracht met King’s Desperation, en dat was niet zomaar: de twee romans spelen zich af in verschillende universa, maar bevatten veel dezelfde personages. De covers van beide boeken werden zó ontworpen dat ze naast elkaar een doorlopend beeld vormen.
Het laatste Bachman-boek, Blaze (De ontvoering), kwam uit in 2007. In werkelijkheid was het een boek van King, dat hij al ver vóór Carrie of het ontstaan van Bachman had geschreven, maar nooit had uitgebracht omdat Kings uitgever er destijds voor koos om Salem’s Lot als King’s tweede roman uit te brengen.
King heeft naar eigen zeggen tot op heden geen antwoord gevonden op zijn vraag, talent of geluk, omdat hij naar zijn mening te vroeg werd ontmaskerd. Het Bachman-boek Thinner verkocht 28.000 exemplaren tijdens de eerste oplage – en vervolgens tien keer zoveel toen werd onthuld dat Bachman in feite King was.
Alle Bachman-boeken
1977 – Rage (Razernij)**
1979 – The Long Walk (De Marathon) – de verfilming onder regie van Francis Lawrence komt medio september 2025 uit.
1981 – Roadwork (Werk in uitvoering) – in 2019 werd er een verfilming aangekondigd, met Pablo Trapero als regisseur en Andy & Barbara Muschietti als producenten. Helaas is er op het moment van schrijven niets meer over te vinden, wat erop kan wijzen dat de productie is geannuleerd.
1982 – The Running Man (Vlucht naar de top) – verfilmd in 1987, en in november 2025 komt er een nieuwe verfilming uit onder regie van Edgar Wright met o.a. Josh Brolin en Lee Pace.
1984 – Thinner (De Vervloeking) – verfilmd in 1996 onder regie van Tom Holland met o.a. Robert John Burke en Joe Mantegna.
1985 – The Bachman Books (4 x Stephen King), een collectie van de eerste vier Bachman-boeken. In het voorwoord van de oorspronkelijke uitgave legt King het hele Bachman/King-verhaal uit. In de uitgave van 1996 werd dat voorwoord vervangen door een essay van King: The Importance of being Bachman, waar je hier een Nederlandse vertaling van kunt lezen.
1996 – The Regulators (De regelaars) – in 2022 maakte Deadline bekend dat er een verfilming aan zou komen. Helaas is er op het moment van schrijven niets meer over te vinden, wat erop kan wijzen dat de productie is geannuleerd.
2007 – Blaze (De ontvoering)
—————
*) Hoe Carrie tot stand kwam en hoe essentieel Kings vrouw Tabitha daarbij is geweest, kun je lezen in dit stukje.
**) Rage/Razernij is sinds 1997 nauwelijks of niet meer verkrijgbaar. Op StephenKing.nl staat daar het volgende over:
“Helaas werd Razernij geassocieerd met echte schietincidenten op middelbare scholen in de jaren 1980 en 1990, zoals het incident in 1988 op de San Gabriel High School in Californië, het incident in 1989 op de Jackson County High School in Kentucky, de schietpartij in 1993 op de East Carter High School in Kentucky, de schietpartij in 1996 op de Frontier Middle School in Washington, en de schietpartij in 1997 op de Heath High school in Kentucky. In al die gevallen hadden de daders Razernij gelezen, en één van hen had er zelfs een essay over geschreven. Na het incident in 1997 besloot King om Razernij in de Verenigde Staten niet meer te laten herdrukken en was het alleen beschikbaar als onderdeel van de collectie The Bachman Books, hoewel nieuwe edities ervan het niet meer bevatten. In een voetnoot bij het voorwoord van de roman Blaze schreef King dat Razernij ‘nu niet meer verkrijgbaar was, en dat dat een goede zaak was’, en hij beschreef later zijn inspiratie voor verhalen als Razernij als zwaar puttend uit zijn eigen frustraties en pijnen als middelbare scholier, maar hij geeft de rol toe die culturele en artistieke producten spelen bij het beïnvloeden van verontruste individuen. Natuurlijk zijn exemplaren van Razernij nu zeer gewild bij verzamelaars en fans, maar het kost veel geluk en geld om een exemplaar van de controversiële roman te krijgen. Stephen King’s Razernij is slechts een van de vele stukjes media die verband houden met echte tragedies, die het schijnbaar eindeloze debat voeden over de vraag of films, tv-programma’s, boeken en zelfs liedjes kunnen worden aangewezen als verantwoordelijk voor het aanzetten van mensen tot het plegen van misdaden.”
