La Vie en Rose

Olivier Dahan, 2007

Ik heb niets met Edith Piaf. Ik wist niets van haar af, ik kende alleen Je Ne Regrette Rien dat ik altijd mooi heb gevonden, maar verder niets. Tot nu toe.

Haar leven was een aaneenschakeling van ellende. Als je daar een film van zou maken zou het binnen de kortste keren een ongeloofwaardige sentimentele draak worden, zoveel narigheid heeft ze meegemaakt. Toch lukt het in La Vie En Rose wonderwel om het dichtbij te houden, om het een vloeiend geheel te laten zijn waarin Marion Cotillard Piaf op een verbijsterende manier neerzet. Piaf wordt voortdurend verlaten en iedere keer gaat het door merg en been, maar het wordt nergens sentimenteel. De Piaf van Cotillard onder regie van Olivier Dahan is een vechter, naïef, hard, behaagziek, eenzaam, onbeschoft, breekbaar, ontwapenend, maar nooit pathetisch. De gebeurtenissen zijn al tragisch genoeg en spreken voor zich.

De kwaliteit van de film zit ook in details: het perfecte playbacken van de wereldberoemde nummers, de bizarre en totale transformatie van Cotillard naar Piaf, de indrukwekkende cameravoering en montage. De scène waarin fantasie en realiteit door elkaar heen lopen en Piaf hoort dat haar geliefde is verongelukt is fenomenaal: Piaf rent radeloos van verdriet door de gangen van haar huis, de camera zwenkt en ze rent van de gang rechtstreeks een podium op met een overvolle zaal. Ik heb zelden een mooiere manier gezien om tragiek over te brengen.

De manier waarop het einde is uitgewerkt is origineel. Haar eenzame doodsstrijd, klein, donker en stil, wordt afgewisseld met kleurrijke fragmenten uit haar leven, waarbij je er tussen neus en lippen ook nog even achter komt wie de ‘kleine geest’ is die haar gedurende de film achtervolgt. Daardoorheen wordt een interview dat ze op het strand gaf geweven en haar simpele en mooie antwoorden maken haar sterven des te indringender. Vanaf nu zal ik anders naar Piaf luisteren.

Ook de cast was goed gekozen. Manon Chevallier, die de kleine Edith speelt, is hartveroverend. Ik heb me ooit laten vertellen dat kleine kinderen het moeilijkst te regisseren zijn, dit kind speelt volkomen natuurlijk, een echt kind en geen pop. De nog altijd beeldschone Emmanuelle Seigner als het hoertje Titine dat de kleine Edith opvangt (je vraagt je alleen de rest van de film af wat er van Titine geworden is), de grote goedzak Gérard Depardieu als Piafs eerste echte mentor Louis Leplée. Ergens over de helft nog een kleine verrassing: een minuscuul figurantenrolletje voor January Jones (Mad Men), die mag meerijden in de lichtblauwe oldtimer waarmee Piaf in Amerika rondgereden wordt. Het is zo’n klein rolletje dat ze niet eens gecredit is.

De beide Oscars, een voor Cotillard en een voor de make-up, zijn welverdiend. Dit is een prachtig en integer monument.

Deze film op IMDb
Een transcriptie van het strand-interview

Score Fay Per View
Wat is jouw score voor deze film?
[Totaal: 0 Gemiddeld: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.