Regie: Parker Finn
Popster Skye Riley (Naomi Scott) is sinds kort nuchter en staat aan de vooravond van een grote tournee, als ze bij haar oude dealer Lewis wat pijnstillers ophaalt. Lewis gedraagt zich bizar, waarna Skye in spiraal van ellende belandt waarin realiteit en hallucinaties in elkaar overlopen. Naast de psychologische horror en de schrikmomenten is er aardig wat gore te zien van het type body horror á la Cronenberg.
Ik denk dat we het het engst vinden als dingen die ons vertrouwd zijn, iets kwaadaardigs krijgen. Voor mij zijn clowns uit den boze sinds ik op mijn zestiende Stephen Kings It las, en ook de onschuldige aapjespoppen met vrolijke bekkens heeft King voor mij verruïneerd (The Monkey). Denk ook aan Chucky en Annabelle, die van kinderpoppen boosaardige krengen maakten, of It Follows (2017) dat meer risico’s aan seks verbond dan een soa.
We glimlachen over vanalles: vertedering, een leuke herinnering, iemand die een grapje maakt. We gebruiken glimlachen ook als sociaal middel, bijvoorbeeld om te laten zien dat we geen bedreiging vormen, of om te maskeren dat we ons niet goed voelen. Met de eerste Smile (2022) liet Parker Finn zien dat met name die laatste vorm van glimlachen heel eng kan zijn, maar het concept bleef steken in potentie.
De eerste versie bleek inderdaad een schets: dit vervolg, dat wederom werd geschreven en geregisseerd door Finn, staat in alle opzichten veel steviger en straalt meer zelfvertrouwen uit. Alle personages zijn goed uitgewerkt, het hoofdpersonage heeft een solide backstory, de verhaallijn is sterk en evenwichtig, en de rol van trauma is veel duidelijker. Het acteerwerk van onder meer Rosemary DeWitt (La La Land, Mad Men, Black Mirror), Lukas Gage (The White Lotus) en Peter Jacobson (As Good As It Gets, House) is, ook doordat de karakters beter zijn vormgegeven, prima. Naomi Scott (Aladdin), die in het echte leven ook zangeres is, doet het redelijk maar schiet af en toe door, al klopt dat wel met het personage dat ze speelt. Opvallend is overigens dat haar personage, Skye, niet gilt op enge momenten maar verstijft. Veel realistischer.
Charlie Sarroff is opnieuw ingezet voor de cinematografie, die hier wél voluit tot zijn recht komt. Het directe hoogtepunt is de openingsscène, die oogt als een long take van maar liefst zeven minuten. Ook de rest van de film is bezaaid met prachtige kleine en grote cinematografische pareltjes en overgangen, die er op zichzelf al voor zorgen dat je blijft kijken. De muziek, die ook in dit vervolg is verzorgd door de veelgeprezen Cristobal Tapia de Veer, wordt gelukkig heel spaarzaam ingezet – Finn lijkt als een van de weinige filmmakers te snappen dat stilte soms veel beangstigender kan zijn.
Ook voor de overige elementen van de film heeft Finn niets aan het toeval overgelaten: prachtige belichting, kleurrijke kostuums, mooie choreografie van Celia Rowlson‑Hall in de dansscènes (en in de huiskamerscène, wow!) en visueel prikkelende glam-styling die sterk deed denken aan die voor The Neon Demon (2016).
Puntje van kritiek is dat de opbouw erg traag is, en een aantal scènes wat aan de lange kant zijn. En hoewel het verband met trauma steviger is neergezet, zou het wat mij betreft nóg beter uitgewerkt kunnen worden. In de review voor de eerste noemde ik al The Babadook (2014), dat blijft toch het sterkste voorbeeld. Hopelijk tilt Finn een derde deel naar een nog hoger niveau – ik kijk er nu al naar uit.
Edit 2026: meerdere betrouwbare filmsites meldden in 2024 dat Paramount groen licht had gegeven voor een derde deel, na het grote financiële succes van de eerste twee films. Maar… volgens verschillende betrouwbare insiders kan het zijn dat Parker Finn niet terugkeert als regisseur, omdat hij – ook door het succes van de beide Smile-films – inmiddels aan meerdere andere projecten werkt. Paramount of Finn hebben dit echter nog niet officieel bevestigd.
Deze film op IMDb
Klik hier om te zien waar je deze film kunt kijken
Onder de trailer kun je wat weetjes vinden.
Smile 2 opende in de VS met $23 miljoen in het eerste weekend en kwam daarmee meteen op nummer 1 in de box office. Wereldwijd haalde de film $46–50 miljoen binnen in de eerste dagen na release. Het productiebudget was $28 miljoen, wat betekende dat de kosten voor de film al binnen een paar dagen waren terugverdiend – een uitzonderlijk sterke start voor een horrorfilm.
De openingsscène is niet écht in één take opgenomen, maar bestaat uit meerdere takes die achter elkaar zijn gemonteerd. Het blijft een steengoeie en spannende scène, waarin Kyle Gallner (Joel) ook nog zijn eigen stunts deed.
Je kunt hier meer voorbeelden vinden van scènes, series, films of videoclips die (in ieder geval voor het oog) uit één lange opname bestaan.
Naomi Scott zong zelf en speelde zelf piano. Ze nam haar eigen vocals op en schreef mee aan meerdere nummers van Skye Riley.
De comeback-EP van ‘Skye Riley’ is te vinden op Spotify. Het marketingteam lanceerde ook geverifieerde Instagram- en TikTokfanpagina’s voor Skye met de naam ‘Skye Riley Nation’.
De televisie waarop het interview met Skye te zien is, blijkt rond de zeventiende minuut de televisie van Lewis te zijn. Het wezen heeft Skye dus al gezien vóór ze Lewis bezoekt.
Rond de veertiende minuut houdt Skye een blikje vast, waarop ‘Sarroff’s Mints’ staat – een nudge naar de cinematograaf, Charlie Sarroff.
Finn noemde de scène met de ‘smilers’ in Skye’s huis ‘cirque du soleil in hell’.
Paramount zette een grijns‑challenge in voor de promotie rond de release in 2024. Paramount gaf de eerste zeven minuten vrij, maar er zat een addertje onder het gras: kijkers moesten hun webcam aanzetten en de volle zeven minuten blijven glimlachen, anders stopte de video door de responsive technologie die er was ingezet.
De film werd volledig in New York opgenomen. Finn wilde een ‘glimmende maar kille’ stedelijke sfeer die contrasteert met de pop‑esthetiek. De productie droeg volgens hem zelfs merkbaar bij aan de lokale economie.
De choreografie in de film is bewust ‘pop‑alien’. Finn wilde dat de dansscènes zowel glamoureus als licht vervreemdend aanvoelden, alsof Skye Riley al half in een andere realiteit leeft. De choreografie is dus niet alleen esthetisch, maar ook thematisch.
Parker Finn schreef de Drew Barrymore‑scène speciaal voor haar. Finn wilde Skye Riley meteen geloofwaardig neerzetten als wereldster en besloot dat daar een echte talkshow voor nodig was. Hij schreef de scène met Barrymore in gedachten en probeerde de dialoog ook echt in haar stijl te schrijven. Vervolgens stuurde Finn haar de scriptpagina’s én een persoonlijke brief waarin hij het idee uitlegde. Barrymore reageerde ‘zeer gracieus’ en nodigde Finn met zijn crew uit om de scène op de echte set van haar talkshow te komen filmen. Finn had bewust voor Barrymore gekozen vanwege haar iconische status in het genre (Firestarter, Cat’s Eye, Scream). Hij noemde haar ‘een legende’ en vond het ‘een droom’ om met haar te werken.
Op sommige momenten is Skye’s telefoonscherm te zien. Als je goed kijkt rond 00:39, zie je tussen haar contacten Adele, Beyoncé, Billie (Billie Eilish), Fallon (Jimmy Fallon), Fergie, Conan (Conan O’Brien), Doja Cat en GAGA (Lady Gaga) staan, en… Parker Finn.
Het verlaten pand waar Skye en Morris in de finale zijn, is daadwerkelijk een verlaten Pizza Hut in Ellenville, New York.
In de barscène bestaat het merendeel van de bezoekers uit crewleden in plaats van figuranten.
Ook in het ultra-korte shot van Morris’ broer is er geen figurant te zien, maar een lid van het special effectsteam, Jeremy Selenfriend.
