Regie: M. Night Shyamalan
Brandweerman Cooper (Josh Hartnett) trakteert zijn dochter Riley op een concert van haar idool, wereldster Lady Raven. Eenmaal binnen blijkt het te krioelen van de politie en de FBI: een seriemoordenaar met de originele bijnaam The Butcher heeft ook een kaartje gekocht, en een concert met 20.000 bezoekers is dé gelegenheid om hem in te sluiten.
Scenario en regie zijn van M. Night Shyamalan, waar ik altijd een zwak voor heb gehad omdat in zijn werk vaak een grote passie, een bijna kinderlijke kijk op de wereld en een tomeloos vertelplezier terug te zien is. Vaak zitten er ook verrassende twists in, waarvan het beste voorbeeld natuurlijk zijn grootste succes is: The Sixth Sense (1999), maar ook de Eastrail 177-trilogie (Unbreakable, Split en Glass) en The Village (2004) zijn prima films.
Als liefhebber was ik al teleurgesteld over Old (2021) dat uitging van een interessant concept maar teveel aan de oppervlakte bleef. Trap is nog een grotere tegenvaller. Houterige, onnatuurlijke dialogen, een verhaallijn die alle kanten op schiet en hoofdpersonen die niet intrigeren waardoor je je met niemand kunt verbinden. De film zit bovendien vol keuzes die zó onlogisch zijn dat het bijna lachwekkend wordt. Ik kan een hoop hebben als er ergens een bijzondere twist in zit, maar ook die ontbreekt in dit feest van liefdeloze, vlakke voorspelbaarheid.
Wat nog vermeldenswaard is, is dat de rol van Lady Raven wordt gespeeld door Shyamalans dochter Saleka, die in werkelijkheid ook zangeres is en alle nummers in de film heeft geschreven en gezongen (klik hier om een van de nummers te luisteren). Shyamalan zelf heeft zoals gebruikelijk een cameo, als de oom van Lady Raven die werkzaam is als spotter, en Cooper en zijn dochter vraagt om op het podium te komen. Helaas maken die twee leuke weetjes de film niet de moeite van het kijken waard.
Hopelijk is M. Night Shyamalan zijn magie niet aan het kwijtraken…
Deze film op IMDb
Klik hier om te zien waar je deze film kunt kijken
